Exact een jaar geleden schreef ik een opinie over baby’s. ‘Babywens of babystress’, noemde ik die toen. Het ging over de zeer ongepaste vraag die elke jonge vrouw bijna wekelijks voorgeschoteld krijgt: “En, wanneer begin je eraan? Het is dan bijna tijd zeker?” Zo’n 365 dagen later is er eigenlijk bitter weinig veranderd: nog altijd denken collega’s, opdringerige familieleden en soms zelfs volstrekte onbekenden dat ze iets te betekenen hebben in mijn baarmoeder.
Intussen ben ik 30 en nog altijd even zot van die mini-mensjes. Ik kreeg er een nichtje bij dat letterlijk alles van mij gedaan kan krijgen. Vriendinnen kondigen hun zwangerschap aan en weten dat ze steevast kunnen rekenen op de babysitdiensten van ‘Tante Phebe’. Onze special KW Beebee staat vol schattige baby’s en ik smelt. Maar zelf eentje op de wereld zetten?
“Vader zijn, dat lijkt me best plezant. Die zwangerschap en bevalling aanschouw je van aan de zijlijn… met een glas wijn en broodje preparé”
Mocht ik een man zijn, had ik waarschijnlijk al lang ‘ja’ gezegd. Want vader zijn, dat lijkt me best plezant. Een zwangerschap en bevalling aanschouw je van aan de zijlijn, inclusief glas wijn en broodje preparé. Op de werkvloer krijg je felicitaties en een cadeaubon voor een coole kinderstoel, maar geen enkele vraag over hoe je je job zal combineren met die kleine spruit. En als er problemen zijn in de crèche? Dan bellen die wel naar de mama.
“Vrouwen met professionele ambities denken al zeker beter twee keer na voor ze een wieg in huis halen, omdat de maatschappij hen dat zo onnodig moeilijk maakt”
Het leven van alle ouders verandert drastisch bij gezinsuitbreiding. Maar zelfs de meest betrokken vader op aarde zal dat minder voelen dan elke doorsnee vrouw die kiest voor een kind. Vrouwen met professionele ambities denken al zeker beter twee keer na voor ze een wieg in huis halen. Niet omdat mama’s niet in staat zijn om én goed te zorgen voor hun kroost, én tegelijk uitstekend kunnen presteren op hun job. Daar twijfel ik geen seconde aan.
Geen broedmachines
Wél omdat de maatschappij het hen op dat vlak zo onnodig moeilijk maakt, met verouderde regelgeving en vooral misselijkmakende vooroordelen. In een interview net voor haar aanstelling als kersvers burgemeester van Bredene zei Kelly Spillier dat ‘ze ook een goeie mama en echtgenote wil blijven’. Ik kan me niet inbeelden dat ik ooit zo’n quote van een mannelijke politicus in de krant zou lezen. Hun waarde wordt dan ook niet bepaald op basis van hoe dienstbaar ze zich opstellen, maar dat is een discussie voor een andere keer.
We leven (nog) niet in een dystopische fictiereeks.
Vrouwen zijn geen broedmachines.
Ik wil wel een kind, maar ik wil nog zoveel meer.
En ik wil daar vooral niet elke dag aan herinnerd worden.
Reageren? [email protected]
The post OPINIE – “Een kind krijgen? Mocht ik een man zijn, dan had ik al lang ‘ja’ gezegd” is provided by KW.be.
