Karl Vannieuwkerke schrijft elke week een brief. Deze keer richt hij zich tot Annemie Struyf, die een carrièreprijs kreeg tijdens de Kastaars. De programmamaakster mag altijd antwoorden: [email protected].
Beste Annemie,
De angst in je blik toen je de showtrap afdaalde, was zichtbaar en begrijpelijk. Niemand wil een uitschuiver maken voor de lenzen van talloze camera’s en voor de ogen van honderden collega’s. Je outfit was op punt, het applaus op maat van een carrière. Oorverdovend. De gunfactor was groot. Je gloriemoment is verdiend. Even stond je perplex, maar je ervaring bracht je snel terug op aarde. Je schuifelde wat heen en weer achter de microfoon. De erkenning komt soms harder binnen dan de kritiek. En die was je de voorbije jaren ook vaak te beurt gevallen ondanks kijkcijfers die piekten naar ongeziene hoogtes voor het soort programma’s dat je maakt. Je stond op het podium als een dankbare vrouw met een prijs die je hebt gekregen na een lange en eerlijke tocht, beste Annemie. Bijna drie decennia televisie maken. Het voelt als een verzameling levens. Levens die je bent binnengewandeld zonder lawaai, zonder grote verklaringen, maar met open ogen en veel empathie. De blik op de wereld gericht. Van het Hoge Noorden naar het Diepe Zuiden. Jij kwam nooit ergens binnen als de vrouw met de microfoon en een cameraploeg in haar zog. Je kwam als Annemie. En dat verschil voelen mensen. Altijd.
Jij kwam nooit ergens binnen als de vrouw met de microfoon en een cameraploeg in haar zog. Je kwam als Annemie.
Toen je in je dankwoord een lans brak voor het vrouwelijke geslacht en zei dat je het als vrouw in de media vaak hard te verduren krijgt, werden een paar luid joelende collega’s in beeld gebracht bij wie ik me enkel kon afvragen wat het zonder media zou zijn geworden. Zo dun is de lijn. De regie volgde netjes, de nuance kwam niet. Het zal de adrenaline van het moment geweest zijn en gelukkig bleef de focus vanaf dan juist. Op de winnares van de carrièreprijs. Of dat nu een vrouw of een man is. Toen ik de foto van de winnaars van de Kastaars na het Gala zag, stonden daar negen vrouwen en acht mannen op. Toevallig bijna netjes verdeeld kon ik enkel bedenken. Of toch niet? In het begrip televisie maken, zit niet toevallig ook het woordje maken. Ik kan me een redactievergadering waarop wordt geroepen ‘We hebben zeven vrouwen en vijf mannen, we hebben nog een man nodig!’ (of omgekeerd) perfect voorstellen. Diversiteitscijfers worden op de bovenste verdiepingen van mediagebouwen netjes geturfd.
Beste Annemie, ik ben blij dat je deze prijs in ontvangst mag nemen. Het is een overwinning voor het luisterende oor. Hoe langer je in de media ronddwaalt, hoe meer ervaring je hebt en hoe kritischer je het werk van anderen ook onder loep houdt. Er zijn veel vragenstellers, maar weinig luisteraars. Of het in al die reportages ging over geloof, verdriet, hoop, afscheid of vrouwen die dagelijks moeten leven met onvoorstelbaar onrecht. Jij stelt geen vragen om jezelf te tonen, maar om anderen ruimte te geven. Dat is geen techniek. Dat is karakter.
Je zei dat je geleerd hebt om niet te kijken naar wat er over je wordt geschreven. Dat is overleven als bekend figuur in 2026. Het is triestig dat het nodig is. Dat iemand met jouw staat van dienst zich daartegen moet wapenen. Dat onzekerheid zelfs na decennia in beeld nog opduikt op het moment dat je wordt gevierd. Zinvol werk, noemde je het. Televisie maken en tegelijkertijd maatschappelijke relevantie tonen, het is een kunst en een voorrecht, beste Annemie. Ook al levert dat vaak ook reportages op die te zwaar zijn om mee naar huis te nemen. Om jezelf te beschermen, zei je. Daar zit wijsheid in. Engagement hoeft geen zelfopoffering te zijn. Al is het dat deels wel. Onvermijdelijk. Je had het over succes en oma zijn, over kinderen en kleinkinderen. Over er zijn voor elkaar. Het klonk bijna banaal, maar net daarom was het zo raak.
Televisie is belangrijk, maar nooit belangrijker dan mensen. Misschien is dat wel de reden waarom mensen jou al die jaren zijn blijven volgen. Niet omdat je verhalen bracht, maar omdat je relaties aanging. Een carrièreprijs voelt voor sommigen als een punt. Voor jou is het duidelijk een komma. Het Hoge Noorden wacht alweer. Nieuwe gesprekken, nieuwe stilte. Nieuwe verhalen die nog verteld moeten worden. Gelukkig. Zet dat beeldje maar op de kast. Niet als trofee, maar als herinnering. Aan alles wat je al hebt gegeven. En aan alles wat nog komt. Met veel respect, beste Annemie.
Warme groet,
The post Karl Vannieuwkerke schrijft een brief naar Annemie Struyf: “Jouw prijs is een overwinning voor het luisterende oor” is provided by KW.be.
