Bij alles wat in herinnering gebracht of herdacht wordt van beide wereldoorlogen in de regio tekent Eric Compernolle (69) present, steeds met zijn camera in aanslag om emoties en gevoelens vast te leggen. Het leverde hem al een British Empire Medal op, en nu ook de titel van Krak van Zonnebeke.
De belangrijke gebeurtenissen volgen elkaar op in het leven van Eric Compernolle. Nadat hij in december uit de handen van de Britse ambassadeur Ann Sherriff en Defence Attaché John Dickson de British Empire Medal, een hoge Britse onderscheiding kreeg, werd hij nu door de lezers van ons blad verkozen tot Krak van Zonnebeke. “De verkiezing maakt me superblij, al is het wel een verassing. Ik zie het als een waardering om de herdenkingen naar buiten te brengen – tot ver buiten de gemeente en zelfs tot aan de andere kant van de wereld”, stelt Eric.
“Ik had dit helemaal niet verwacht, want ik ben geen lid van een lokale vereniging of zo. Ik heb enkel het bericht van De Krant van West-Vlaanderen gedeeld op Facebook en gehoopt op voldoende stemmen. Het doet wat met een mens, hoor. Krak van Zonnebeke zijn betekent heel veel voor mij. Het is niet alleen een vorm van erkenning, misschien kan het een stimulans zijn om de jeugd aan het fotograferen te krijgen en doen inzien dat foto’s belangrijk kunnen zijn om mensen samen te brengen.”
“Dit is niet alleen een vorm van erkenning, misschien kan het een stimulans zijn om de jeugd aan het fotograferen te krijgen”
Eric kreeg de smaak voor fotografie via een leraar uit het middelbaar onderwijs die ook gepassioneerd was. “Wat me aantrekt, is creatief kunnen zijn en een eigen stijl creëren. Ik hou vooral van de connectie die ik kan brengen tussen mensen met mijn foto’s. Ieder persoon kan in zijn eigen woorden vertellen wat hij ziet in een foto. Zo komen de verhalen los en raakt men aan de babbel.”
Oorlog
Fotograferen in verband met oorlog vormt de hoofdmoot in zijn werk. “De oorlogsfotografie is heel belangrijk omdat we echt niet mogen vergeten wat zich hier heeft afgespeeld. Zo brengen we ook wat vandaag gebeurt in de belangstelling of maken we het tot gespreksonderwerp, want echt veel hebben de machthebbers van nu er niet van geleerd”, aldus Eric. “Ik wil vooral emotie brengen in mijn foto’s en de families die hier komen herdenken iets tastbaars meegeven, zodat ze die unieke momenten van verbondenheid nauw in hun hart kunnen dragen. De reacties die je achteraf krijgt zijn echt een motivatie om verder te blijven doen. Mijn tentoonstelling in Talbot House heette ook niet voor niks Refusing to Forget.“
Zijn British Empire Medal is een grote onderscheiding. In het Verenigd Koninkrijk staat ze heel hoog aangeschreven en gaan de deuren voor Eric daardoor ook iets vlotter open dan vroeger. “Maar voor mij is het nog altijd zo dat ik de medaille draag ter ere van de jongens die hier gesneuveld zijn. Dat blijft het belangrijkste”, stelt Eric.
Toekomst
De fotografie heeft Eric heel wat bijgebracht en zijn werk is gekend tot buiten onze landsgrenzen. “Had iemand mij tien jaar geleden verteld dat ik zou staan waar ik nu sta en wat ik allemaal bereikt heb, ik zou hem niet goed wijs verklaard hebben. Ik heb zoveel unieke dingen mogen doen en toffe mensen ontmoet. Ik denk dat er achter de passie van mijn fotografie ook wel een roeping schuilt. Als kind ben ik opgegroeid met de verhalen over de beide wereldoorlogen. Mijn grootvader was oud-strijder in de Eerste Wereldoorlog en mijn vader was soldaat toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak. Je kunt meer emotie in de foto’s steken door de achtergrond die je van thuis uit hebt meegekregen”, mijmert Eric.
Zijn collectie beslaat duizenden foto’s en het is de bedoeling die later aan Talbot House te schenken, waar Eric ook vrijwilligerswerk verricht. Eric is net pas terug uit Londen, waar zijn foto’s momenteel in het Flanders House hangen. Eind januari werkt hij ook samen met de Australische ambassade voor Australia Day met een filharmonisch orkest, waarbij zijn foto’s geprojecteerd zullen worden in combinatie met de muziek. Het volgende grote project zal in oktober 2027 zijn in Auckland in Nieuw-Zeeland, om de 110de verjaardag van de Derde Slag van Ieper te herdenken. Misschien wordt daar ook een tentoonstelling aan gekoppeld in Canberra.
Lees hier de verhalen van alle Kraks van 2025
“Een foto moet emotie uitstralen en een verhaal vertellen”
Wat staat er bovenaan je bucketlist en waarom?
“Erstaan heel wat zaken op mijn bucketlist, maar helemaal bovenaan staat een reis naar Nieuw-Zeeland en Australië. Nog bovenaan staat het realiseren van enkele tentoonstellingen in het buitenland.”
Kan je gemakkelijk neen zeggen?
“Neen zeggen is niet mijn sterkste punt. Vooral als het gaat om fotografie, want als je dat met passie doet, is alles een nieuwe ervaring. Dan wil ik geen uitdaging uit de weg gaan en zeg ik nog vlugger ja.”
Wat is volgens jou een goede foto?
“Dat is een heel moeilijke vraag en is altijd voor eigen interpretatie vatbaar. Naar mijn bescheiden mening moet een foto emotie uitstralen en een verhaal vertellen dat de kijker aanspreekt. Dat zijn ook de foto’s die het langst bijblijven.”
Eric Compernolle
Privé
Eric is afkomstig uit Langemark en werd geboren in Ieper op 27 oktober 1957. Hij woont samen met zijn trouwe viervoeter Natan in de Berten Pilstraat in Zonnebeke.
Opleiding/loopbaan
Hij liep lagere school in de Madonna en deed daarna zijn studies aan het Atheneum in Roeselare. Zijn eerste werkgever was het bedrijf Flandria in Zedelgem, daarna werkte hij tot zijn brugpensioen in de wegenbouw bij de firma Maes in Lichtervelde.
Vrije tijd
Zijn vrije tijd gaat praktisch helemaal naar fotografie en op stap zijn met hond Natan. Soms is er wel een weekje vakantie, maar dat is ook in functie van het fotograferen van oorlogsherdenkingen. De airshow Sanicole staat ook elk jaar op de planning en is een uitdaging qua fotografie.
The post Eric (69) is de Krak van Zonnebeke: “We mogen nooit vergeten wat zich hier afspeelde” is provided by KW.be.
