Wie in Wevelgem nog op het gemak een pintje wil drinken, belandt vroeg of laat in café De Cameo in de Menenstraat. Al veertig jaar staat daar dezelfde vrouw achter de toog. Ontmoet Andrea Lernou, voor iedereen gewoon Metje. Op haar tachtigste draait ze het café nog altijd met evenveel overgave, warmte en zorg voor haar mensen. Dat engagement bleef niet onopgemerkt, want Metje werd Krak van Wevelgem.
Aan de terrastafels van café De Cameo hangt een groot blad papier. ‘Gelieve je drank zelf af te halen aan de toog. Dank u, Metje.’ Het briefje is even ontwapenend als de vrouw die het er ophing. Binnen ruikt het naar koffie en versgetapte pinten, buiten schuift het leven traag voorbij in de Menenstraat. Achter de toog staat Andrea Lernou (80), voor iedereen gewoon Metje. Al veertig jaar lang opent ze hier elke dag de deur voor wie een gezellige bruine kroeg zoekt, een luisterend oor nodig heeft of er gewoon even wil zijn. Wat begon als een café, werd een huiskamer.
Andrea leerde het café kennen als poetsvrouw en nam de zaak over in 1986. “De vorige zaakvoerders hadden me gevraagd of ik het zag zitten om de zaak eventjes open te houden tot iemand anders ze overnam. Maar door omstandigheden is dat anders gelopen”, vertelt Metje. “Voor ik het goed en wel besefte, was ik verkocht.” (lacht) Veertig jaar later staat ze er nog altijd.
Vertrouwensband
Café De Cameo runt ze nog altijd met hart en ziel. “Ik ben gewoon graag bij de mensen”, zegt ze, terwijl ze vanachter de tap haar klanten begroet die stilaan beginnen binnen te druppelen. “Op den duur zijn dat geen vreemden meer. Als ze met een probleempje komen of gewoon even hun hart willen luchten, luister ik. Ja, ik ben een beetje de moederkloek van Wevelgem.” (lacht)
De drang om voor anderen te zorgen zit diep. Waar die vandaan komt, kan ze moeilijk uitleggen. “Het zit in mij”, zegt ze eenvoudig. “Mensen vertellen mij dingen. Dat blijft bij mij. Ja, ik heb zwijgplicht.” Die vertrouwensband is geen toeval. Metje zorgt, luistert en oordeelt niet. “Heel veel mensen hebben extra hulp nodig. Ik kan het niet helpen. Hun verhalen raken mij.”
Engagement
In De Cameo schuiven jong en oud aan dezelfde toog. “In mijn café praat iedereen tegen iedereen”, vervolgt Metje. Sommige klanten komen hier al vier decennia. Jongeren die ooit als 17-jarige binnenstapten, brengen nu hun kleinkinderen mee. “Voor velen is dit hun huis”, zegt ze. “Wie hier begon als klant, is familie geworden.”
“Mensen vertellen mij dingen. Dat blijft bij mij. Ja, ik heb zwijgplicht”
Ook haar kinderen beamen dat. “Onze moeder is onze rots”, zegt dochter Conny (61). “Ze springt altijd bij. Donderdag maakt ze boterhammen voor iedereen, in de winter zelfs hutsepot of karnemelkstampers. Zondag nodigt ze iedereen uit voor een aperitief.” Metjes jongste dochter, Jonny (47), groeide op in het café. “Ik was zes en liep hier al rond. Sommige klanten komen nog steevast hun wekelijks pintje drinken. Sommigen zijn geen klant, maar iemand die je in je hart draagt.”
Dat engagement bleef niet beperkt tot het café. Acties voor goede doelen, samen eten maken, mensen samenbrengen: het hoort er allemaal bij. “Moeder kan van de gekste groenten de beste soep maken”, lacht Jonny. En dat is niet alleen letterlijk bedoeld.
Thuiskomen
Aan een tafeltje zitten Glenn en Dave, twee van Metjes vaste tooghangers. “Ik kom hier al 39 jaar”, zegt Glenn. “Ik woon in de straat. Ik ging niet graag naar dancings, maar kwam naar hier. Naar Metje. Vogelpik, biljart, voetbal… het was hier allemaal.” Dave knikt. “Bij Metje is het altijd een beetje thuiskomen. Iedereen zit hier. Ze is eigenlijk een moeder voor ons. Metje is een sterke vrouw. We hebben heel veel respect voor haar.”
Dat Metje nu Krak van Wevelgem is, verwondert haar. “Er zijn zoveel mensen die zoveel doen”, zegt ze bescheiden. “Maar mensen komen hier graag. Ik word wel graag gezien, ja.” Voor haar 80ste verjaardag organiseerde ze een groot feest, zoals ze dat altijd had gewild. Meer dan honderd mensen tekenden present. “Dat was de max”, glundert ze. “Daarna geen feest meer… ofwel leef ik tot mijn negentigste.” (lacht)
Stoppen? Daar wil ze niet van horen. “Ik hoop dat ik nog lang goed mag blijven”, zegt Metje. Elke ochtend om half tien gaat de deur open. En vaak staan de mensen al te wachten. In een tijd waarin cafés verdwijnen en iedereen haast heeft, blijft De Cameo een plek waar je mag zijn wie je bent. (ZB/foto ZB)
Lees hier de verhalen van alle Kraks van 2025
“De Cameo is mijn leven”
Hoe kijk je terug op het afgelopen jaar?
“Het was een schoon jaar. Druk, soms vermoeiend, maar vooral tof. Mijn tachtigste verjaardag in de zomer was het hoogtepunt. Dat zoveel mensen afkwamen, dat vergeet ik nooit.”
Woon je graag in Wevelgem?
“Ja, ik woon hier heel graag. Ik ben hier opgegroeid en ik voel mij hier thuis. De mensen kennen mij en ik ken hen. Dat is goud waard.”
Wat betekent De Cameo vandaag voor jou?
“Dat is mijn leven. Ik woon hier, ik werk hier en ik ben hier omringd door mensen. Voor velen is het hun tweede thuis, en voor mij ook.”
Andrea Lernou
Privé
Andrea ‘Metje’ Lernou werd geboren in Poperinge. Ze verhuisde op 7-jarige leeftijd naar Wevelgem en is hier niet meer weg te slaan. Ze heeft vier kinderen.
Opleiding/loopbaan
Ze nam cafe De Cameo over en runde het samen met haar echtgenoot Daniel. Daniel overleed 25 jaar geleden. Een mooie tekening van hen pronkt nog altijd aan de muur.
Vrije tijd
Andrea opent elke dag haar café om half tien ‘s morgens, en blijft open tot de laatste klant vertrokken is.
The post Andrea (80) is de Krak van Wevelgem: “Ik ben een beetje de moederkloek van Wevelgem” is provided by KW.be.
