“Olympische Spelen? Onze kansen zijn fiftyfifty”: volleyballer Seppe Rotty (24) terug in Milaan na schouderblessure

Na een topseizoen bij Knack Roeselare en de Red Dragons, versierde Seppe Rotty (24) een transfer naar Powervolley Milano. Zijn Italiaanse droom kreeg al snel een knauw door een ernstige schouderblessure, maar binnenkort hoopt Seppe zijn waarde te bewijzen op het veld. En ook bij de nationale ploeg is zijn verhaal nog lang niet ten einde. “De halve finales en finale van het EK worden in Milaan gespeeld. Een mooie extra motivatie!”

Torhoutenaar Seppe Rotty kende zowel bij Menen als bij Roeselare drie succesvolle seizoenen. Het leverde hem een volle trofeeënkast op, tweemaal de titel ‘Speler van het Jaar’ én een straffe transfer naar de Italiaanse subtopper Powervolley Milano. De wittebroodsweken waren echter van korte duur. Al op 11 oktober – nog voor de start van het nieuwe seizoen – liep de receptie-hoekspeler een zware schouderblessure op. Pas op 26 december keerde hij terug naar Italië voor een nieuwe start.

Buongiorno Seppe, klaar voor je eerste interview in het Italiaans?

“Euhm, dat is nog een work in progress. Ik begrijp wel al behoorlijk veel, hoor. Moet ook wel, want vanaf de allereerste meeting is alles hier in het Italiaans. Uiteindelijk ben ik hier nog niet zo lang, de taal komt wel in orde.”

Milaan staat bekend als dé modestad bij uitstek. Kom jij binnenkort naar België met een designertas of sjaaltje?

(lacht luid) “Dat is niet meteen aan mij besteed, denk ik. Ik hou wel van mooie kleren, maar het moet ook allemaal niet té speciaal zijn. Wel kan ik nu al zeggen dat het echt een gigantische grootstad is. We hebben een tramhalte voor de deur van ons appartement. Als we eens vrije tijd hebben, kunnen we dus vlot iets gaan eten in het centrum of een beetje aan sightseeing doen. Ik woonde eerder in Torhout en Roeselare. Milaan is toch iets helemaal anders.”

Je zegt ‘we’, dat betekent dat jouw vriendin Renske mee verhuisde naar Italië?

“Inderdaad, mede daarom voel ik mij hier meteen goed. De timing zat gewoon perfect. Renske had net haar diploma psychologie behaald, maar was nog niet aan het werk. Zij hoeft haar leven zeker niet te plannen in functie van mijn carrière, maar ik ben wel erg blij dat we dit avontuur samen kunnen beleven. Anders zou het misschien toch een beetje eenzaam zijn.”

Had ze als psychologe meteen een klant aan jou? Je blessure is ongetwijfeld hard aangekomen.

“Het was natuurlijk een grote teleurstelling, maar echt in de put zat ik niet. Zoals wel vaker bij een botsing was het eigenlijk een onnozel incident. Bij een verdedigende actie kwam een teamgenoot met zijn hoofd tegen mijn schouder terecht. Net door de houding die ik toen aannam, is het ligament gescheurd. Brute pech, volgens de dokters. Gelukkig heb ik redelijk snel de klik kunnen maken. Het helpt ook dat de entourage in Milaan erg meegaand is. Ze stelden mij meteen gerust, vroegen mij om niet te forceren bij de revalidatie. Ze lieten me eerst ook in België revalideren en Kerstmis vieren met mijn familie, dat apprecieer ik enorm. Gelukkig tekende ik hier meteen een contract voor twee jaar. Zo is er nog tijd om dat vertrouwen terug te betalen. Natuurlijk had het op persoonlijk vlak wel zijn gevolgen. Op het moment van mijn blessure waren wij amper twee weken in Italië, waarvan tien dagen stage. Ik had dus nog maar een drietal keer in ons appartement geslapen of we vlogen alweer terug naar België. Ons huis in Roeselare hadden we al verhuurd, waardoor Renske en ik plots weer verhuisden naar onze ouders. Het was even wennen, maar tegelijk ook wel fijn tijdens de eindejaarperiode.”

Door die blessure stond je nog niet op het veld bij Milaan. Hoe verloopt de revalidatie?

“Goed, maar het vergt tijd. Helaas gaat het over een blessure aan mijn slagarm, die bovendien vijf weken helemaal vastzat na de ingreep. Voor ik echt kan trainen, moet de mobiliteit in die schouder terug zijn en dat is nu nog niet het geval. Ik zit dus heel vaak bij de kinesist en dat zijn best pijnlijke sessies. Voorlopig train ik dus vooral in de fitness en in het zwembad, maar hopelijk komt daar binnenkort verandering in. Eerst het balgevoel wat aanscherpen op defensief vlak en in maart hoop ik weer voluit te gaan. Dan starten de play-offs en uiteraard wil ik het team graag nog iets bijbrengen.”

Ze lijken je ook wel te missen. Momenteel staat het team zevende, maar jullie mikken wellicht iets hoger?

“Ook de spelverdeler was een maand out en recent was er nog een tweede receptie-hoekspeler geblesseerd. Veel pech dus, waardoor het niveau wat minder stabiel was. Toch mag de ploeg zeker nog naar boven kijken, de verschillen zijn erg klein. Het kan snel keren in de play-offs.”

Heb je vanaf de zijlijn al een groot niveauverschil met België kunnen ondervinden?

“Dat is natuurlijk moeilijk om te zeggen als je zelf nog niet gespeeld hebt. Iedereen weet echter wel dat de top in Italië een stuk breder is. Het algemene niveau ligt gewoon hoger. Een team als Knack Roeselare zou hier geen mal figuur slaan, zeker niet als je hun recente match in de Champions League zag, maar meespelen voor de prijzen is nog iets helemaal anders. Dat is het grote verschil met België, dat je week na week honderd procent op de afspraak moet zijn. Voor mij was de tijd wel rijp om deze stap te zetten. Het waren hele mooie jaren in de Belgische competitie, zowel bij Menen als Roeselare. Maar na een tijdje wordt het moeilijker om telkens dezelfde motivatie te vinden. Een compleet nieuwe omgeving helpt daar zeker bij.”

Je vond die nieuwe omgeving nu in Italië, maar ik hoorde in de wandelgangen dat het net zo goed in Polen had kunnen zijn?

“Je hebt goede bronnen. Het klopt dat ik een heel mooie aanbieding had uit Polen én zelfs al mijn handtekening gezet had. Die ploeg kende echter een heel moeizaam einde van de competitie en degradeerde onverwacht. Aangezien ik een clausule in mijn contract had, ging de deal dus niet meer door. Het sleepte nog een maandje aan, wat best wel stresserend was. Gelukkig kwam er met Milaan een uitstekend alternatief uit de bus. En stiekem vermoed ik dat ook mijn vriendin best blij is dat we nu in Milaan wonen en niet in Polen.”

Door je blessure eindigde 2025 dan wel met een domper, voor de rest was het een absoluut topjaar voor jou. Wat waren de absolute hoogtepunten?

“Dat we met Knack Roeselare weer alle prijzen pakten in eigen land was natuurlijk heel mooi, de perfecte afsluiter voor mijn periode daar. Ook in de Champions League konden we ons tonen. Dat ik het All-Star Team van de Champions League haalde als receptie-hoek vond ik zelfs bijna surreëel. Daarnaast was er natuurlijk het WK in de Filipijnen met de Red Dragons. Daar hebben we het volleybal in België echt nog eens op de kaart kunnen zetten. Vooral de overwinning tegen Italië, de latere wereldkampioen, zal voor altijd bijblijven.”

Dat WK heeft ook de olympische droom weer aangewakkerd. Ook in 2026 ben je vaak op pad met de nationale ploeg.

“Er is elk jaar wel een EK of WK. En tussenin zijn er campagnes in de Volley Nations League. Een heel zwaar programma dus, zeker als je een relatief dunne kern hebt. Maar we doen het allemaal voor dat ene grote doel: de Olympische Spelen halen in 2028. Ik zei recent in een podcast dat ik geloof dat onze kansen fiftyfifty zijn en daar blijf ik bij. Het is verre van evident, maar we hebben getoond dat het kan. De halve finales en de finale van het EK worden trouwens in Milaan gespeeld. Een mooie extra motivatie.”

Zowel bij Powervolley Milano als de Red Dragons is Ferre Reggers jouw ploeggenoot. Hoe belangrijk is hij voor je integratie?

“Enorm belangrijk. Alles verloopt in het Italiaans. Als er dan iemand naast je zit die alles kan vertalen, dan is dat van goudwaarde. Ferre is al drie jaar in Italië, spreekt de taal vloeiend en kent de stad. Hij heeft me al ontzettend veel geholpen. Daarnaast is hij ook een van de allerbeste hoofdaanvallers ter wereld. Dankzij hem blijft het voorlopig draaien bij Milaan en ook bij de Red Dragons is zijn aandeel heel groot.”

Helaas was er ook minder fijn nieuws van jullie kapitein bij de nationale ploeg, Sam Deroo.

“Toen we vernamen dat Sam chemotherapie moest ondergaan, was dat oprecht een schok. Laat ons zeggen dat ik mijn schouderblessure meteen kon relativeren. Ik heb hem nadien nog wel gehoord, maar ook niet te veel. Hij heeft ongetwijfeld genoeg aan zijn hoofd. Wel hoor ik dat hij erg strijdvaardig is en er straks heel graag wil bij zijn met de Red Dragons. Dat hopen wij natuurlijk ook, maar vooral omdat het zou betekenen dat hij weer gezond is. Dat is eigenlijk het enige dat echt telt.”

Een logische slotvraag voor De Krant van West-Vlaanderen: er werden eerder al vraagtekens geplaatst bij jouw West-Vlaams. Je zal het in Italië toch niet helemaal afleren?

(lacht) “Sinds mijn passage in de podcast Tweemansblok is dat wel een dingetje. Volgens West-Vlamingen spreek ik geen West-Vlaams, volgens anderen dan weer duidelijk wel. Ak wille, kun ek et nog wi. Ik ben natuurlijk lang naar de Topsportschool geweest in Vilvoorde en in het volleybal zijn er niet zoveel West-Vlamingen. Ook thuis hebben we nooit echt dialect gesproken. Maar ik doe mijn best om het niet helemaal af te leren, beloofd.”

The post “Olympische Spelen? Onze kansen zijn fiftyfifty”: volleyballer Seppe Rotty (24) terug in Milaan na schouderblessure is provided by KW.be.