Lieven Mathys schrijft in deze tweewekelijkse column over zijn leven in Tielt.
‘Boys don’t cry’ zingt Robert Smith. En dus zit ik hier te vechten tegen tranen. Een vergeefse strijd als je rouwt om vrienden.
10 juli 2024. Messenger.
Hey hey Berre. Iets te doen op 9 december?
– Hello, niet dat ik weet, heb je plannen?
Ja! Met jou! ‘Stain’ is 30 jaar geleden uitgebracht door onze maten van Living Colour. Ze komen die avond het album spelen in zaal Casino in Sint-Niklaas. Ik heb twee tickets gekocht en nodig je bij deze uit. Ik rij en al!
– Wow fantastisch, ongelooflijk bedankt. Sebiet de plaat gaan opleggen
En wij dus met de rolstoel in de koffer naar onze helden. Eerste rij aan het podium. Kwijlend van zoveel virtuositeit. ‘Rock ’n roll!’ riep je af en toe vanuit je stoel.
De kiem voor deze onvergetelijke avond legden we eigenlijk al eind de jaren ’80 van de vorige eeuw. Ik was 15 jaar en ging aan de slag als vrijwilliger in JH De Kloef in de Bruggestraat in Tielt. Plaatjes draaien en de bar runnen. En vooral veel naar muziek luisteren. Muziek waar Berre het dag in dag uit vol passie over had. Mijn wereld ging open. Er was dus nog iets buiten Duran Duran en Prince… Er mocht al eens een ruig gitaartje passeren. Zonder Berre geen bandjes voor mij. Ik ben wie ik ben mede dankzij Berre… En toen Living Colour in ’88 uitpakte met ‘Vivid’ waren we beiden instant verkocht aan de funkmetal van de zwarte helden uit New York. De apotheose beleefden we die avond op je 60ste.
“Het ziet er naar uit dat ik binnen afzienbare tijd weer naar huis zal kunnen”
14 oktober 2025. Messenger.
Hey berre. Oeist maat? Zeg, de winter komt eraan en er staan nog wat spullen in je voortuin. Moet ik die niet opbergen? In je garage of zo? Wanneer kan je terug naar huis? Moet er iets gebeuren om je terugkeer vlot te laten verlopen?
– Hey makker, bedankt voor je berichtje. Mijn revalidatie gaat goed, ik kan al behoorlijk stappen met steun en het ziet er naar uit dat ik binnen afzienbare tijd weer naar huis zal kunnen.
Toen ik enkele dagen later zijn huisje klaarstoomde voor de hopelijks nakende thuiskomst, lag er nog een elpee op zijn platendraaier. Onbeschermd tegen stof. Zo snel ging het toen hij in april van vorig jaar naar het ziekenhuis moest. Ik stopte David Lee Roth terug in zijn hoesje. Muziek. Het bleef ons verbinden.
Kruip jij nu ook maar in je hoes maat, beschermd. Gedaan met vechten.
Rust zacht Berre.
Deze is voor jou…
Je kan jouw keuzes op elk moment wijzigen door onderaan de site op “Cookie-instellingen” te klikken.”
The post Afscheid van een vriend: “Ik ben wie ik ben mede dankzij Berre” is provided by KW.be.
