Op de achtste dag van de staking is er een verzoeningspoging tussen Clarebout en de vakbonden in Brussel. Rond de hoofdvestiging in Nieuwkerke krijgt de Belgische frietkoning steun van buren. “Ze zijn toch altijd betaald geweest om hun werk te doen?”
De lange Clarebout-staking is ongezien in het bedrijf en de sector. Al acht dagen leggen voornamelijk Franstalige medewerkers de productie plat in de Franse en Waalse vestigingen, en de hoofdvestiging in het Heuvellandse dorpje Nieuwkerke, een uithoek van Vlaanderen. Hoewel buurtbewoners zich er ooit erg vijandig opstelden tegenover het bedrijf en grote baas Jan Clarebout, vindt hij nu steun in het dorp. “Ik ben zijn dichtste buur: ik woon al bijna dertig jaar in Nieuwkerke, net naast de fabriek”, stelt Katty Deman (54). “Ik vind de staking ambetant en schandalig. We hebben het bedrijf weten opstarten. Mijn man werkt er al meer dan 35 jaar als vrachtwagenchauffeur, samen met zijn vader.”
Vrees voor job
“Ik versta niet waarom de stakers willen mee delen van die overname”, foetert Katty. “Die mens is ook in het klein begonnen. Moet je dan jaloers zijn? Ik vind van niet. Elke dag roepen en tieren, belachelijk, het is genoeg geweest. Er zijn zoveel plaatsen in de wereld waar amper werk is. Ook mijn dochter is daar intussen aan de slag. Straks zijn ze hun job kwijt. Daar denk ik vooral aan: we moeten een inkomen hebben. Ze betalen deftig en elke maand op tijd. Ik vind dat ze de mensen die wel willen werken, moeten laten werken. Ik ga blij zijn als de staking voorbij is. Het werkt op mijn zenuwen. Ik schrok van dat vuurwerk woensdagochtend, net als mijn huisdieren.”
“Door die ‘poefs’ rende mijn hondje Filou snel naar binnen”, vertelt Liesje Kesteman (78). Zij woont verderop in de Seulestraat, bij het marktplein. “Ik hoor af en toe muziek en lawaai, tot ‘s avonds. Niet plezant. Ze spreken allemaal Frans, dat begrijp ik niet goed. Ze zijn toch altijd betaald geweest om hun werk te doen. Ze moeten nu toch geen zo’n scène maken. Nee, begrip heb ik niet. Clarebout is al wat ouder en als hij chance heeft om het over te laten, waarom niet?”
Geur
“Ik woon al 56 jaar in dit dorp”, zegt Liesje. In het verleden klaagden dorpsbewoners stevig over geur, lawaai en zwaar verkeer. “De geur is verdwenen. De camions kunnen we niet beletten. Hij heeft een nieuwe straat aangelegd, maar ze moeten toch met containers langs hier passeren. Dat kunnen we niet tegenhouden. Anders hebben we geen last, het is sterk verbeterd. Ik heb niks tegen niemand en ze moeten hun werk doen, maar die fabriek mocht hier nooit gekomen zijn. Ik geloof niet dat die nog verdwijnt, of die ‘Amerikoander’ moet veel macht hebben.”
“Ik heb wel compassie met al dat volk dat hier werkt, maar ik zou niet zomaar meelopen voor dat geld. Belgen gaan nog plooien, maar een Fransman…. ‘t schijnt dat zij niet te plooien zijn. Het kan nog een eind duren. Ik ken bijna niemand meer in mijn straat door al die vrèmde.”
“Ik woon nu een groot jaar in dit dorp”, aldus Maya Leniere (70). “Ik heb geen last van de fabriek en de staking, behalve dan dat lawaai van woensdagochtend. Ik dacht eerst dat ze vuurwerk afschoten en zongen voor iemand die met pensioen ging. Of ik begrip heb? Ja en nee. Wat gaat er gebeuren na de overname? Gaan ze alles verhuizen naar Amerika?”
Verzoeningspoging
Op de achtste dag van de staking is er een verzoeningsvergadering gepland, niet in Nieuwkerke maar in Brussel. Dat bevestigen de vakbonden. “We werden er om 16 uur ontboden op een paritair comité”, zegt Dario Gouwy (ABVV). “Als de partijen bij hun standpunt blijven, wordt er een pv van niet-verzoening opgemaakt.” Daar wordt niet onderhandeld over de omstreden ‘overnamepremie’, stelt Lars Decock (ACV). “Het gaat erover of we opnieuw samen aan tafel kunnen of niet.” (TP)
The post “Het is genoeg geweest”: buren steunen Clarebout tijdens staking, op achtste dag is er een poging tot verzoening met vakbonden is provided by KW.be.
