Karl Vannieuwkerke schrijft elke week een brief. Deze keer richt hij zich tot Philippe Bormans, CEO van Union, dat zondag zijn twaalfde landstitel veroverde, de eerste in 90 jaar.
Beste Philippe,
Bruxelles, ma ville, je t’aime. Je porte ton emblème, tes couleurs dans mon cœur. Et quand vient le week-end au parc Duden je chante pour ton club. Allez l’Union. Oh oh oh oh oh ooh. Als een echo golfde de clubmantra zondag door jullie stadion en door de aanpalende straten van het Dudenpark. Na de drie bijna-feest-ervaringen van de voorbije jaren lijkt het logisch dat jullie die titel ook eens echt pakken.
Maar logica is tot nader order geen voetbalwetmatigheid. Want het is niet logisch dat je met een loonmassa van ongeveer een vijfde van die van de grote concurrent toch een titel kan ontfutselen aan Club Brugge.
Chapeau, de sport is er zondag als grote winnaar uitgekomen. In Brugge laaide de hoop na de gelijkmaker van AA Gent op nadat ze minuten daarvoor zelf hadden gescoord, in Vorst werden ondertussen oude demonen verbeten. De vlucht naar binnen van de voorzitter Alex Muzio aan de rust verried strakgespannen zenuwen. En ik vermoed dat ook bij jou twijfel zich installeerde.
“Deze titel is het resultaat van visie, doelgerichte keuzes en doordacht management”
Die logica is er in voetbal dan wel weer. Als het spannend wordt, gaan we allemaal kapot. Op gelijk welk niveau. Maar het kwam goed voor Union en we laven ons met zijn allen aan de geruststellende vaststelling dat niet alles te koop is. En dat zal in jullie bestuurskamer de voldoening alleen maar groter maken.
Bij andere clubleiders zal dit dan misschien weer de titel van de hoop zijn. Al moeten ze zich in eerste instantie een spiegel voorhouden. Deze titel na voor Union negentig jaar aan opgekropte verlangens is het resultaat van visie, doelgerichte keuzes en doordacht management. Brussel mag je stad dan wel niet echt zijn, dat is het wel een beetje geworden, Philippe. Al zeven jaar zit je als Limburger mee aan de knoppen van een club die het tot een paar jaar geleden van nostalgie moest hebben.
Een puik scoutingapparaat dat de juiste profielen in functie van de grote puzzel weet te vinden heeft geleid tot een parcours dat vijf jaar geleden voor onmogelijk werd geacht. En daarin kan jouw aandeel onmogelijk overschat worden. Na de promotie uit 1B, in een coronajaar met lege tribunes, dichtten de meeste analisten jullie een plaats in de rechterkolom toe. Misschien wel tussen de degradatiekandidaten.
Maar vier jaar hoogste klasse brachten twee tweede plaatsen, een derde plek en een titel. Na elke keer dat het bijna prijs was, moesten jullie opnieuw naar de tekentafel. De door jullie gecreëerde vedetten wilden andere ambities waarmaken. En terwijl jullie transfersommen inden begon de zoektocht naar nieuw volk. Meestal transfers met een grote return on investment.
“Zelfs in de grootste euforie bleef je zondag realisme prediken”
De waanzinnig hoge succesratio bij die keuzes is de sleutel tot het succes. Spelers samenbrengen en linken aan de juiste coach. Mazzu, Blessin, Pocognoli. Ook zij hebben hun marktwaarde bij jullie opgekrikt. Het vertrouwen dat ze daarbij van de clubleiding kregen, is op het hoogste niveau ongezien. Knap dat jullie geduld en rust predikten toen Sebastien een valse start nam. Een te vroege trainerswissel zou de club alleen maar geld en bijgevolg ook mogelijkheden hebben gekost.
Het is flauw dat Union na deze Champions’ play-offs, waarin het recordaantal van 28 punten op 30 werd behaald, door sommigen wordt weggezet als een gemene en vuile ploeg. Een jeugdzonde van een reservedoelman mag niet blijvend afstralen op een club die water in wijn verandert. Die bal op het veld in de slotfase van de match tegen Genk zou aan het einde van het verhaal niet meer dan een lachwekkende anekdote mogen zijn.
Dat Burgess al eens een tackle inzet die een speler doormidden kan zagen is waar, maar de intensiteit en wedstrijdmentaliteit waarmee elke speler van Union een match ingaat, moet bij andere ploegen en trainers vooral jaloezie opwekken. Exemplarisch. En nu op zoek naar een stadion om Champions League te spelen. Zonde, maar ook een gevolg van de steile opmars.
Eigenlijk is het dus een compliment, Philippe. Zelfs in de grootste euforie bleef je zondag realisme prediken: Bekijk ons niet als een Champions Leagueploeg. We gaan ons DNA niet verloochenen en blijven op zoek gaan spelers uit lagere reeksen. Eens te meer is duidelijk dat Union in goede handen is. De jouwe, Philippe. Proficiat!
Warme groeten,
The post Karl Vannieuwkerke schrijft een brief naar Philippe Bormans: “Chapeau, de sport is er zondag als grote winnaar uitgekomen” is provided by KW.be.
