Wie het proces over de dood van Dean (4) volgde, zag ook dat van een samenleving waarin nogal wat mensen het spoor bijster zijn. Waar persoonlijke vrijheid vaak losstaat van verantwoordelijkheid. Waar de eigen verlangens, behoeften en geneugten veel, zo niet alle plaats innemen. Waar vergeten wordt dat de andere soms voorgaat, dat je je af en toe beheerst, dat je iets uitstelt of laat omdat iemand anders – en zeker een kind – je nodig heeft. En ook een samenleving waarin voor alles wat misloopt steevast de verklaring bij iemand anders wordt gelegd.
