Twaalfde, elfde, negende: Dylan Teuns’ uitslagen gaan crescendo met het naderen van het seizoenseinde. Toch camoufleert de 34-jarige Halenaar zijn kopzorgen niet. “Van drie ploegen kreeg ik tot dusver ‘een misschien’. Dus wie weet heb ik zonet mijn laatste koers op Belgische bodem gereden”, klinkt het raadselachtig.
Wat een standcabine in Knokke me leerde
Een vrije samenleving heeft regels nodig. Maar ze heeft ook ongeregelde ruimte nodig. Ruimte om te spelen. Om te experimenteren. Om op een golfbreker te klimmen en zelf te ontdekken dat stenen glad kunnen zijn.
