Filmfestival Oostende, van vrijdag 30 januari tot zaterdag 7 februari, verwelkomt dit jaar actrice en scenariste Ruth Becquart als Master. Die met ‘verbinding’ koos voor een thema dat vandaag niet bepaald vanzelfsprekend is, maar ze net daarom meer dan nodig vindt. “De wereld staat in brand, maar we moeten blijven vechten tegen onverschilligheid.”
Ruth Becquart (49) acteert ruim een kwarteeuw, in theater, films en televisieseries. Maar het was de beklijvende vertolking van Bibi, de zus met het ooglapje in de reeks Clan, die haar voorgoed vastzette op het netvlies van televisiekijkend Vlaanderen. Sindsdien was ze onder meer te zien in Chaussée d’Amour, De Dag, Undercover, Twee Zomers en Knokke Off waarvan dit voorjaar het derde seizoen te zien is.
Veelal personages die niet onopgemerkt voorbij gaan. “Het zijn inderdaad vaak meer aparte rollen”, beaamt ze. “Ik vermoed dat dit met mijn fysionomie te maken heeft, ik heb een nogal uitgesproken gezicht. Maar het zit ook in mij om van elke rol iets te maken. Ik onderzoek graag het volledige kleurenpalet, en probeer elk personage oprecht graag te zien en te begrijpen.”
Wat bepaalt of je een rol aanneemt of niet?
“Ik lees een scenario altijd heel grondig door, en probeer me volledig onder te dompelen in de wereld die erin gecreëerd wordt. En dan luister ik naar mijn intuïtie. Als het verhaal me aantrekt, ga ik er in mee. Soms speelt ook mee wie mijn tegenspelers zijn en of de regisseur iemand is met wie ik graag eens wil werken. En als ik het níét voel, dan gaat de rol beter naar iemand anders. Ik probeer daar eerlijk in te zijn, al besef ik dat dit een luxe is.”
Liever geen soap voor jou?
“Momenteel niet, al betekent dat allerminst dat ik daar op neerkijk. Er bestaan gewoon verschillende soorten verhalen naast elkaar, waarom zou het een het ander uitsluiten? Ik heb gekozen voor het meer artistieke genre. Het gaat er maar om waar je je het beste in voelt. Maar als de realiteit ertoe leidt dat ik een rol in een soapserie speel, dan doe ik dat net zo goed. Dat doen steeds meer collega’s overigens. Want laat ons een kat een kat noemen: het is vandaag niet gemakkelijk om als acteur aan de bak te komen. Zeker voor vrouwen van mijn generatie liggen de grote rollen niet voor het grijpen.” (lees verder onder de foto)
Schreef je daarom mee aan de film Julie zwijgt die vorig najaar in de filmzalen liep?
“Dat was deels een reden om het te proberen, ja. Al schrijf ik altijd al graag. Ik was voordien alleen te bang of onzeker om ermee naar buiten te komen. Maar nu ik de stap zette en meeschreef aan Julie zwijgt, groei ik ook op dat vlak. Ik durf mijn plekje als schrijver stilaan opeisen. En dat voelt goed. Ik geloof dat creativiteit moet groeien, als een boom die steeds verder vertakt.”
Over welke thema’s wil jij het hebben in je eigen teksten?
“Dat kan om het even wat zijn. Ik ben spiritueel ingesteld, sta open voor om het even welke verhaallijnen die tot bij mij komen. En ik ben een harde werker, al zeg ik het zelf. Als iets me triggert, ga ik er van alles over lezen en opzoeken. Dan wil ik weten hoe het precies zit. Een echte nerd eigenlijk. (lacht) Maar die combinatie van openstaan en werken, leidt wel tot resultaat. Niet dat ik daarin de enige ben. Zo werkt creativiteit gewoon, denk ik.”
En dan werd je nu ook gevraagd als Master van het Filmfestival Oostende. Heb je als geboren Antwerpse iets met Oostende?
“Wie heeft er níét iets met Oostende? (lacht) Ik kom er best dikwijls, om samen met mijn man te wandelen aan zee, er iets te gaan eten… Gewoon uitwaaien, daar hebben wij als stadsmensen soms wel nood aan. En de liefde gaat een eind terug, als student was ik al bij de eerste edities van Theater aan Zee. De combinatie van zee en cultuur die je in Oostende vindt, spreekt me enorm aan.”
“Die grote affiches in het straatbeeld waarop ik te zien ben, daar word ik ongemakkelijk van”
Is het ‘masterschap’ voor jou een bekroning of erkenning?
“Oh neen! Van bekroningen word ik heel onzeker. Laat mij maar voortdoen in stilte. Al vond ik het natuurlijk wel heel leuk om gevraagd te worden, net omdat ik hierin ook weer voluit met mijn vak kan bezig zijn. En de kans krijg om er eens bij stil te staan. Maar die grote affiches in het straatbeeld waarop ik te zien ben, daar word ik een beetje ongemakkelijk van.”
En ik dacht nog wel dat acteurs van aandacht houden.
“Dat is iets anders. Ik acteer enorm graag, maar daarbuiten zoek ik de aandacht liever niet op. Ik kom zelden buiten. (lacht) En ik praat wel graag over mijn vak en over de expertise die ik opbouwde, maar niet over wat ik in mijn persoonlijk leven doe.”
Voor het filmfestival koos je ‘verbinding’ als thema. Waarom?
“Omdat ik het belangrijk vind om in een wereld die in brand staat, zoals onze wereld vandaag, te blijven vechten tegen onverschilligheid. Om het belang van kunst en verhalen als verbindende elementen in de samenleving in de verf te zetten. Maar dan zonder het wollige dat vaak met een term als ‘verbinding’ wordt geassocieerd. Het is gewoon wetenschappelijk bewezen dat cultuur mensen samenbrengt. De verhalen die wij als kunstenaars brengen, houden het publiek een spiegel voor. Mensen herkennen zich erin, gaan er nadien met elkaar over praten en krijgen inzicht in hoe anderen leven en denken. Vatten meer empathie op voor elkaar ook. Ik geloof heel erg dat dit gezond is voor een samenleving. En daarom ook is zo’n filmfestival belangrijk. Niet alleen voor een nichepubliek, we willen zo veel mogelijk mensen naar de film lokken. En als ik de mensen van het filmfestival mag geloven, bereikt het festival ook echt wel een ruim publiek.”
“Ik kan zeker empathie voelen voor een klootzak, als het verhaal juist zit”
Bestaat het gevaar dat een thema als verbinding vandaag ook op cynisme wordt onthaald?
“Maar we voelen aan alles dat er nood aan is! Waarom is er zo veel revolte op politiek vlak? Omdat mensen zich geïsoleerd voelen. Daar moeten we iets aan doen.”
Engageer jij je daar ook in het gewone leven toe?
“Ik ben een burger, in die zin kan ik me niet afzijdig houden uiteraard. Maar mijn engagement ligt niet op sociaal of politiek vlak, wel in mijn werk.”
Krijgt kunst vandaag genoeg ruimte om te verbinden?
“Een vredevolle, welvarende maatschappij heeft ruimte voor kunst. Maar we merken inderdaad dat er steeds minder geld voor vrijgemaakt wordt. Een fase waar we doorheen moeten, vrees ik. Ik ondervind het zelf. Mijn man, die muzikant is, en ik komen financieel rond, al is het niet gemakkelijk. Maar veel jonge acteurs kunnen gewoon niet meer van hun werk leven.”
Een job om af te raden?
“Tja, mijn ouders stimuleerden mijn keuze voor theater ook niet bepaald. Ik studeerde Latijn-Grieks, het idee was dat ik naar de universiteit zou gaan. Maar het werd toch de toneelschool.”
Zo eigenzinnig was je wel?
“Ik was nochtans een brave. (lacht) Maar ik ben altijd wel goed geconnecteerd geweest met mijn ‘binnenkant’, ik móést acteren. Ik was een dromerig kind, leefde in mijn verbeelding, las boeken, ging op mijn veertiende theater spelen… Voor mij is fictie altijd een manier geweest om te onderzoeken hoe het leven zinvol, waardevol kan zijn. En dat is bijna een obsessie voor mij.”
Hoe vertaalt verbinding zich voor jou in het dagelijkse leven?
“Het is erg belangrijk om ergens bij te horen. Ook al neemt dat voor iedereen een andere vorm aan: of je nu veel vrienden hebt of maar één, je gezin je cocon is of je net deel uitmaakt van tien verenigingen… Ergens bij horen, zorgt dat een mens zich geaccepteerd voelt. Zelf ben ik graag alleen, om tot mezelf en tot rust te kunnen komen. En verbinding vind ik bij mijn gezin en dichte vrienden. Maar verder dan dat zoek ik het zelf doorgaans niet.”
Is verbinding ook belangrijk in je job? Kun je een personage spelen waar je absoluut geen connectie mee voelt?
“Toch wel. Er zit een stukje van alles in iedereen. Zou ik iemand kunnen doden? Allicht wel, als de omstandigheden daar toe leiden. Als ik de motivatie van een personage begrijp, kan ik elke rol met liefde spelen. Ik kan zeker empathie voelen voor een klootzak, als het verhaal juist zit.” (lees verder onder de foto)
Welke rol was voor jou toch een uitdaging?
“Die van de ijzige topadvocate Benedicte De Pelsmaecker in Over water. Die rol was bedoeld voor Johan Leysen die evenwel uitviel door hartproblemen. Ik vond het dus wel spannend toen ik de rol kreeg, ook al was die geschreven voor een man. Ze werd een van mijn lievelingspersonages.”
Filmfestival Oostende heeft veel aandacht voor vrouwen op de affiche: pluspunt?
“Zeker! Inhoud en talent primeren voor mij, maar dat veel vrouwen de kans krijgen om te tonen wat ze in hun mars hebben, vind ik een prachtig statement.”
Er worden straks ook weer Ensors uitgereikt. Waarover de jongste jaren beroering ontstond vanwege geen vrouwen bekroond. Waar sta jij in dat debat?
“Er worden op dat vlak verschillende gesprekken door elkaar gevoerd. Het is complex en daardoor moeilijk. Maar ik vind dat de artistieke sector best wat visionaire standpunten mag innemen. Ik ben er voorstander van dat alles door elkaar moet geëvalueerd worden, en kwaliteit daarbij moet bovendrijven. Maar er is ook de realiteit dat het nog altijd overwegend mannen zijn die de lakens – en de middelen – uitdelen, en vrouwen minder kansen krijgen. We moeten vooral blijven uitspreken waar we naartoe willen. Vrouw, kleur, gender… iedereen moet dezelfde kansen kunnen krijgen. Maar we zijn nog onderweg.”
Wie zijn dan jouw favoriete actrices?
“Ik heb geen idolen. Maar ben wel weg van alles wat Reese Whiterspoon doet. Ook naast het doek, ze heeft onder meer een eigen productiehuis. Halina Reijn vind ik ook heel goed bezig. Eigenlijk heb ik een boon voor al wie haar nek uitsteekt.”
En een rol die je graag zelf had gespeeld?
“Dan was ik wel graag Emma Stone in Bugonia geweest! (lacht) Ik ben sowieso fan van regisseur Yorgos Lanthimos. Maar goed, ik hou me liever bezig met het zo goed mogelijk spelen van de rollen die ik wél aangeboden krijg.”
Tot slot: hoe maakte je je ‘Masterselectie’ voor het filmfestival?
“Daar ben ik wel even mee bezig geweest! Maar ik heb uiteindelijk gekozen voor wat ik zelf leuk, mooi, ontroerend… vond. Verschillende genres ook. Mijn absolute lievelingsfilm is Lazzaro Felice. Dogman vind ik heel grappig, heeft een schitterend scenario ook. Dracula is het gevolg van mijn voorliefde voor vampieren. Waar die vandaan komt? Geen idee! Maar het had me als kind al te pakken. (lacht) In the mood for love, zó mooi. En Drunk is geniaal. Dat Thomas Vinterberg die de film regisseerde tijdens de opnames zijn dochter verloor, maakt die extra dramatisch. Je voelt gewoon dat iedereen zich daar op de set van bewust was. The Florida Project: mega aandoenlijk…”
Al goed, we gaan kijken!
Waar en wanneer? Allemaal te vinden op www.filmfestivaloostende.be
The post “Ik ben eigenlijk een echte nerd”: topactrice Ruth Bequart (49) is dit jaar ‘Master’ van Filmfestival Oostende is provided by KW.be.
