Vincent Coomans uit Kortrijk is al jaren actief als muzikant en oprichter van het Letterzettercollectief, maar met ‘Dark Dog’ zet hij zijn meest persoonlijke stap tot nu toe. Het album ontstond niet op één magisch moment, maar groeide uit een intense creatieve periode. “Net zoals bij mijn vorige album had ik een fase van een maand of twee waarin het ene nummer na het andere uit mijn pen rolde, en daarna viel het weer stil.” Gaandeweg begon alles samen te vallen. “Je hebt een heleboel losse songs, je schrijft er nog één bij en bam, plots heb je een plaat.”
De rode draad is helder en confronterend: het spanningsveld tussen zijn eigen vaderschap en het aftakelende geheugen van zijn vader. Coomans wilde die zwaarte niet laten ontsporen in cynisme. “Mijn eigen vaderschap voelt net heel kleurrijk, uitbundig en hoopgevend. Dat perspectief heeft me geholpen om muziek te maken die vol leven zit.” Het resultaat is inhoudelijk donker, maar sonisch verrassend warm. “Ik vind Dark Dog een donkere plaat qua thema, maar zo voelt ze niet.”
Opvallend is hoe het huiselijke leven letterlijk mee op de plaat belandde. De stem van zijn dochter, schuifelende voetjes, nachtgeluiden en veldopnames van wandelingen werden geen gimmick, maar volwaardige muzikale lagen. “Ik wou gewoon capteren hoe ze speelde in huis. We zetten roommicrofoons in de kamer en namen veel op. Pas achteraf hebben we haar stem als een instrumentenlijn in de muziek gemonteerd.” Voor Coomans voelde dat even logisch als een vioolpartij toevoegen.
“Dit is een album uit het hart. Imperfecties en eerlijkheid zorgen voor echtheid”
Ook de keuze om grotendeels thuis op te nemen was bewust. Authenticiteit stond voorop. “Dit is een album uit het hart. Imperfecties en eerlijkheid zorgen voor echtheid.” Dat bracht soms praktische uitdagingen mee. Zo wilde hij per se het geluid van zomerse krekels uit zijn tuin vastleggen. “We hebben talloze opnames gedaan, maar ze kwamen maar niet. Uiteindelijk is het toch gelukt.” Voor Coomans hoorde dat bij het proces: “Ik wou het leven vatten terwijl er zich op de achtergrond een ramp voltrekt.”
Muzikaal werd het roer omgegooid tegenover zijn debuut The Great Rebuild. Geen strak uitgestippelde lijntjesplaat meer, maar een intuïtieve bandaanpak. “We kwamen samen, speelden nummers en ik vroeg wat ze bij hen opriepen en welk instrument ze zouden gebruiken. Na twee uur werk namen we meteen live een versie op. Eerlijk, oprecht en onbevangen.” Die aanpak leverde een rijk klankenpalet op met banjo, mandogitaar, trompet en viool.
Hond als metafoor
De afwisseling tussen rauwe solotracks en bandwerk ontstond puur op gevoel. “Ik voel snel wanneer een nummer solo moet blijven. Het is telkens de vraag: wat wil ik vertellen en wat ondersteunt die boodschap het best?” Zelfs de opnamecontext werd een instrument: van parkopnames met een draagbare recorder tot bewust niet kiezen voor de perfecte microfoon.
De titel Dark Dog verwijst naar verval, ziekte en dood, maar krijgt tegengewicht in het beeld van de zon. “De hond is een metafoor voor het verval. De zon staat voor lichtheid, hoop en liefde. Door te schijnen maakt ze de contouren zichtbaar. Misschien is die hond wel vooral het leven zelf.”
Dat Coomans met deze plaat thuiskomt in Kortrijk, zorgt voor extra spanning. “Voor het eerst had ik podiumvrees. Omdat ik zoveel mensen in het publiek kende, maar ook omdat het nu openligt voor iedereen.” Tegelijk voelde hij bewijsdrang. “Ik wou tonen dat ik wist waarmee ik bezig was.”
“Ik zit opnieuw in een creatieve mini-episode en schreef al de helft van wat een derde album moet worden”
Ook het Letterzettercollectief liet sporen na. “Het leerde me dat een artistiek proces geen soloverhaal is.” Dat geldt niet alleen muzikaal. Via het collectief ontmoette hij ook Merel Van de Casteele, die instond voor de artwork. “Toen ik haar werk zag, wist ik meteen dat zij het verhaal van Dark Dog in beeld moest vertalen.”
Live wil Coomans dezelfde gelaagdheid brengen als op plaat. “Intiem en breekbaar, maar ook energiek. Variatie is essentieel. Je wil dat mensen na een uur denken: Is het al voorbij?” Wat hij hoopt dat blijft hangen na het luisteren? “Herkenning en troost, maar ook zin om opnieuw te luisteren.” Tegelijk blijft het delen van die kwetsbaarheid moeilijk. “Het was lang mijn beschermde universum. Nu moet ik die ruimte delen.”
Vooruitkijken doet hij alvast weer schrijvend. “Ik zit opnieuw in een creatieve mini-episode en schreef al de helft van wat een derde album moet worden.” Rustig achteroverleunen zit er dus niet in. Of zoals Coomans het zelf zegt: elke nieuwe plaat zet hem meteen alweer met één voet in het volgende hoofdstuk.
The post Kortrijkzaan Vincent Coomans legt zijn ziel bloot op ‘Dark Dog’: “Plots klikte alles in elkaar en had ik een plaat” is provided by KW.be.
