Fotografe Mayli Sterkendries werkt aan uiteenlopende opdrachten voor verschillende bedrijven, maar haar hart ligt vooral in Oostende. Daar zwerft ze door de stad met haar camera en vat ze haar liefde voor de kuststad in wat ze zelf ‘impressionistische beelden’ noemt. “Zoals Monet, hé”, lacht ze. Foto’s die ontstaan uit het moment, met veel aandacht voor licht, sfeer en gevoel.
Welke band heb je als gebrakt en gescheten Oostendse én fotografe met de stad?
“Een nostalgische band? Een vertrouwde band? Oostende voelt als die ene plek waar herinneringen blijven hangen: het geluid van de zee, de geur van zout en verse vis, wandelingen over de dijk… En het is een plek die ik herken en waar ik altijd iets van mezelf achterlaat. Wat ik ook nastreef tijdens de vele keren dat ik door de stad zwerf en mijn persoonlijke impressies in mijn foto’s vertaal.”
Die herinneringen die blijven hangen: vertel?
“Het zwembad. Het oude dat afgebroken is, hé. Mijn vader en ik zaten dagelijks aan het buitenzwembad, op zo’n plastieken stoeltje, met de zee rustig op de achtergrond… Héérlijk! Ik heb er trouwens nog een zwemmend kindje gered! Terwijl ik op ‘t gemak mijn Calippo aan het oplikken was (lacht). En verder: het Bosje met achteraf een Fristi en een pannenkoek in het Koninginnehof. En het skatepark Velodrome!”
Wat is er sinds je jeugd het meest veranderd?
“Het toerisme, de horeca en de cultuur. Neem nu de Langestraat, dat was vroeger één groot café, een bruisende plek, altijd levendig. Intussen zijn veel van die cafés verdwenen of vervangen door ketens. Ook het café op het staketsel en de brasserie op het Klein Strand zijn er helaas niet meer. Daarnaast is de stad veel sterker bebouwd. Rond Hazegras, het station en op Oosteroever zijn er de laatste jaren wel veel gebouwen bijgekomen. Waardoor alles compacter is geworden. Maar het positieve overweegt hoor: veel trendy bars, hippe koffietentjes en een grotere focus op kunst en cultuur, street art en openluchtkunst.”
“Ik zou Oostende graag volproppen met lokale handel en cafés met karakter”
Wat zijn je favoriete plekjes?
“Helemaal bovenaan: het appartement waar ik ben opgegroeid met mijn vader en dat uitkijkt op de jachthaven. Ik zie papa nog uren staren naar de Mercator. Ik heb dat staren trouwens overgenomen. Ik vind het fijn om vanop grote hoogte in de verte te kunnen kijken. En daarnaast vertoef ik ook heel graag aan de overkant, zoals Oostendenaars zeggen. Oosteroever dus, maar dan wel aan de strandkant. Waar stad en natuur op een bijna poëtische manier samenkomen, zonder het gevoel opgesloten te zitten tussen gebouwen en toeristen.”
En nu je favoriete restaurants?
“Paroles Paroles kan ik zonder aarzelen aanbevelen. De hele kaart is een aanrader. Daarnaast zijn ’t Zeezotje – met in het bijzonder de steak, als ode aan mijn vader – en de kipgerechten van Koekoek absolute aanraders. Ook de vissoep van De Cierk en de waterzooi bij Muccka verdienen een vermelding. Tot slot wil ik Lizette & Lucien extra in de kijker zetten. Niet alleen om hun heerlijke quiches, maar vooral om hun bewuste keuze om samen te werken met mensen met een beperking. Als Oostendenaar maakt zo’n combinatie van sociaal engagement en gastronomie me oprecht trots.”
Shop je graag in eigen stad?
“Ik shop eigenlijk nergens echt graag. Ik hou meer van snuisteren in tweedehandszaken of rommelmarkten. Of ik ontdek liever lokale lekkernijen. En als je namen wil: Achiel en Deschildre streekproducten – een heerlijk winkeltje op unieke locatie. En verder kan je mij vaak vinden op de wekelijkse markt en aan de vistrap! Vroeger was ik ook gek op slagerij Mazure. Écht, ik mis nog steeds die toffe gasten en hun verse broodjes americain préparé.”
Wat zou je graag anders zien in Oostende?
“Oei, lastige vraag… Misschien dat de wijken buiten het centrum wat levendiger worden, ’s avonds vooral. Ik mis soms overdekte plekken waar je het hele jaar door spontaan iets kan doen of andere mensen kan ontmoeten — zoals je dat in Gent of Brussel ziet. Plekken waar je workshops kan volgen, activiteiten kan doen of gewoon gezellig samen kan zijn, ook buiten het toeristische seizoen. En ik zou graag Oostende volproppen met lokale handel en cafés met karakter.”
Als je één ding mocht realiseren voor Oostende, wat zou dat zijn?
“Zonder twijfel: eens met mijn foto’s exposeren in de Venetiaanse Gaanderijen. Dat is al heel lang een droom van mij. Liever een expo in de Venetiaanse Gaanderijen dan op Times Square, écht! Zo veel betekent Oostende voor mij.”
Welke persoon of vereniging verdient volgens jou meer erkenning?
“Lizette & Lucien haalde ik al aan, maar ook KleinVerhaal vzw verdient een vermelding voor de manier waarop kunst en cultuur worden verbonden met gemeenschapsprojecten. Rotary Oostende Ter Streep ondersteunt al jaren lokale maatschappelijke initiatieven, terwijl La Court, MSOC en het Doorgroeihuis zich dagelijks inzetten voor kwetsbare bewoners en voor dak- en thuislozen. Het sociale en creatieve hart van Oostende verdient zonder meer erkenning.”
Zou je hier willen oud worden?
“Tuurlijk! Hier kan je oud worden zonder dat het saai wordt!” (FB)
Vissers uit Oostende
Mayli (33) studeerde fotografie in Brugge, zwierf wel eens uit naar Gent en Brussel, maar nestelde zich hier intussen definitief. “Ik miste ’t zeetje te hard.” Ze fotografeert in een heel eigen impressionistische stijl.
Bijzonder: zaterdag 30 januari 2026 gaat op Filmfestival Oostende de documentaire ‘Vissers uit Oostende’ in première en één van Mayli’s projecten was een tweedaagse fotoreportage op een vissersboot, ook met leerlingen van de Ibisschool. “Mijn papa leek als twee druppels water op kapitein Iglo. Écht!”
The post Fotografe Mayli Sterkendries (33) is thuis in Oostende: “Hier oud worden, kan nooit saai zijn” is provided by KW.be.
