Sivapriya (26) en Athulya (36) komen vanuit India in ons land studeren en werken als verpleegkundige. Voor de proclamatie kregen ze van hun familie traditionele gewaden toegestuurd, maar deze zijn gestolen. Samen met hun Vlaamse verhuurder doen ze nu een oproep.
Sivapriya Madhu (26) en Athulya Karunakaran Nambiar (36) kwamen een jaar geleden aan in ons land voor Aurora, een project dat focust op de rekrutering en opleiding van Indische verpleegkundigen voor de Belgische gezondheidszorg. “Wij hoorden positieve feedback van vriendinnen uit dit project en besloten om het zelf ook te doen.”
Moeilijke beslissing
Beide vrouwen lieten hun familie achter. Sivapriya haar man, Athulya haar echtgenoot en tweeling van zes jaar. “Een moeilijke beslissing, maar het is de bedoeling dat we hier na onze opleiding opnieuw samen zijn en een nieuw leven opbouwen.” De twee wonen in het centrum van Poperinge, doen stage in woonzorgcentrum Onze-Lieve-Vrouw Gasthuis en willen er de eerste jaren van hun loopbaan doen.
“Ze wonen nu in mijn huurhuisje”, vertelt Els Huyghe (55) die onlangs naar India reisde. “Daar is de armoede veel groter”, stelde ze vast. “Ik probeer hen in ons land zoveel mogelijk te ondersteunen waar ik kan.”
Aan de deur afgezet
Sivapriya en Athulya krijgen binnenkort de resultaten van hun examens en worden nu woensdag in Oudenaarde verwacht voor de proclamatie. Een belangrijk moment voor de jonge vrouwen en hun families in India. “Voor deze plechtige gebeurtenis stuurden ze vanuit ons thuisland een groot pakket met Indisch eten, juwelen, oorbellen, haarolie, crème en sari’s, een traditioneel gewaad”, vertellen ze. “Het pakket is op 17 januari om 16 uur aan de deur van een buur afgezet in Poperinge. Wij waren toen wel thuis, maar wisten van niks. Onze deurbel werkte nochtans en ons telefoonnummer en mailadres zaten bij het pakket.”
“De buur had het pakket opgemerkt en plaatste het aan onze voordeur. Ze zegt dat ze op de bel duwde, maar wij hebben de hele avond niks gehoord. Een tweetal uur later kwamen we naar buiten, maar tegen dan was ons kostbaar pakket van zo’n 10 kilogram verdwenen. Die spullen hebben een grote waarde voor ons, emotioneel en financieel. De totale kost ervan loopt snel op tot een 600-tal euro. Dat is een groot bedrag in India: 1 euro komt overeen met 100 roepies. Voor een Vlaming is alles daar erg goedkoop.”
“Het eten mag je houden”
“Samen met Els doen we nu een warme oproep: geef onze sari’s alsjeblief terug. Het eten mag je houden. Het belangrijkste is dat we mooi zijn op onze proclamatie. Hier is deze traditionele Indische kledij niet te koop en niemand kan een sari dragen zoals wij. Het gaat om gewaden uit stof van 6 meter lang en we vrezen dat de dieven er gordijnen van zouden maken. We geloven in God en de terugkomst van onze sari’s.”
De dief is altijd welkom, iedereen kan een fout maken, we zouden die persoon vergeven en erg dankbaar zijn
“Natuurlijk komt hun proclamatie al erg dichtbij”, beseft Els. “We gaan ook nog aangifte doen van de diefstal bij politiezone Arro Ieper. Het gaat om hele lieve vrouwen die hun land van herkomst missen en hun best doen om hier te integreren. Ze zijn natuurlijk erg ontgoocheld, dit verdienen ze niet. Het gevoel van onrecht is groot.”
Gouden hart
“In Poperinge zijn er veel mensen met een gouden hart”, vervolgt Els. “De hoop is dat iemand het pakket opnieuw aan hun deur komt zetten. In deze tijden waarin zoveel ontevredenheid is in de wereld is het onze taak om voor elkaar te zorgen. Daarom deze oproep: Heb je een pakje meegenomen en heb je er spijt van, zet het dan terug en je zal je er echt beter bij voelen. Je zou verlost zijn van het schuldgevoel en ons heel blij maken. Mensen zijn als spiegels: de ene goede daad volgt de andere op.”
Intussen zijn de Indische vrouwen blij dat ze kunnen rekenen op Els, en mekaar. “We kennen geen andere Indiërs in Poperinge”, zeggen Sivapriya en Athulya. “We hebben mekaar in België ontmoet in de les Nederlands. In India wonen we een eindje van mekaar, zo’n zes uur met de trein. Nu wordt hier gestaakt op het spoor. In India zou je dan nergens raken, maar hier zijn nog alternatieven.”
Gemis
“We missen onze families en hopen hier later met hen een leven op te bouwen. Als we onze sari’s niet terug hebben tegen de proclamatie, dan hebben we ze liefst nog om hen op een mooie manier in België te verwelkomen. De dief is altijd welkom, iedereen kan een fout maken, we zouden die persoon vergeven en erg dankbaar zijn. Het zit in onze cultuur: we blijven altijd positief.” Tips? [email protected]. (TP)
The post Jonge vrouwen uit India willen gestolen gewaden terug: “We hebben ze nodig voor onze proclamatie hier” is provided by KW.be.
