Het scenario, waar iedereen voor vreesde, is waarheid geworden. Afgelopen donderdag is Tore Sercu, amper 27, vredig heengegaan na een moedige strijd van vier jaar. Al die tijd was hij een inspiratie voor de vele mensen die hem graag zien.
“Ik hoop dat mijn zoon er nog vele jaren is.” Dat was de enige wens van Mathias Sercu toen we hem vorige maand polsten naar het nieuwe jaar. Het werden geen jaren, maar weken. Vorige week werd Tore opgenomen in het ziekenhuis na een zware epileptische aanval. Op 22 januari is hij zacht heengegaan, omringd door zijn vrienden en familie. Het is de nachtmerrie van elke ouder, dat ze moeten afscheid nemen van een kind.
Vier jaar geleden kwam Mathias naar buiten met het nieuws dat zijn zoon ziek was. Rond Moederdag, in 2021, bleek zijn zoon heel erg vermoeid. Toen het niet beterde, trokken ze naar de dokter. Daar bleek dat zijn nierwaarden heel slecht waren, en opeens ging het heel slecht. Vrijwel meteen werd een zware chemokuur opgestart, want hij bleek een plasmablastair myeloom te hebben, een zeldzame botkanker die was uitgezaaid.
De wereld van al wie hem graag zag, stortte in elkaar. Wonderwel kwam hij er voor de eerste keer door, maar het werd evenwel duidelijk dat hij nooit meer beter zou worden. Wat volgde was een vier jaar durende slopende tocht, waar Tore een paar keer de dood in de ogen keek, maar er zich miraculeus doorspartelde. Vader Mathias slaagde er in om tussenin een film te regisseren – hij droomde toen luidop dat hij zo graag met zijn zoon op de rode loper wilde staan – alsook enkele seizoenen van de succesreeks Chantal te schrijven.
Reeks
Vier jaar lang ging het gezin in overlevingsmodus, maar brachten ze tegelijkertijd ook een moedig verhaal naar buiten. Het verdict had hen als familie dichter bij elkaar gebracht. Dat was ook duidelijk in de reeks die werd gemaakt voor de VRT, alsook het boek dat werd uitgebracht.
Tore zelf was dit najaar nog aanwezig bij de uitreiking van de West-Vlaams Ambassadeur, waar zijn vader in de bloemetjes werd gezet. “Papa is altijd een schone mens geweest”, zei hij toen. Hij oogde toen fragiel, maar wel zoals altijd heel strijdvaardig. Hij legde een bijzonder grote nuchterheid aan de dag en bleef dapper vechten, zelfs al wist hij dat de strijd ongelijk was. Graag zien, en dat nog elke minuut tonen, dat was het enige wat nog telde. Het allerbelangrijkste zelf.
Tore was de afgelopen jaren een voorbeeld voor heel wat lotgenoten en hun familie. Het gezin kwam heel vaak in aanraking met gelijkaardige verhalen en al snel bleek dat er veel mensen troost hebben geput uit hun verhaal. Hij verloor uiteindelijk die ongelijke strijd afgelopen donderdag. Tore laat zijn ouders, zijn vriendin, zus en schoonbroer na.
Vanuit de redactie willen we ons oprecht medeleven betuigen.
The post Tore Sercu vocht een ongelijke strijd: “Graag zien, en dat tonen, werd het allerbelangrijkste” is provided by KW.be.
