Schrijnend en walgelijk. Het zijn slechts enkele woorden die bij me opkomen wanneer ik denk aan de commentaren die gespuwd werden op de zwangerschapsrust van Melissa Depraetere. Woorden van steunen waren er ook, maar daar moest je net wat harder naar zoeken. Als we een doktersadvies al niet meer los van een politiek karakter kunnen zien, is de wereld toch wel echt om zeep.
Een vrouw kondigt in 2026 aan dat ze op doktersadvies per direct het werk neerlegt en in zwangerschapsrust gaat, en dat creëert een storm aan haatdragende reacties. Walgelijke reacties van mensen die het precies niet lijken te snappen dat een vrouw haar ongeboren kind op de eerste plaats zet om haar ongeboren kind de beste kansen te geven. Hoe haatdragend is onze maatschappij geworden?
De absurde reacties zijn niet te vatten. Als vrouw zet je jezelf heel wat maanden op pauze – voor en na de bevalling – om een ander leven te laten groeien. Een keuze die je zelf maakt, dat weet ik. Tegelijk een keuze die mannen niet kunnen nemen of kunnen gevraagd worden te nemen.
Ik weet dat heel veel vrouwen tot vlak voor hun bevalling werken, maar wil dat daarom zeggen dat elke vrouw dat óók moet doen? We verwachten soms van moeders dat ze werken alsof ze geen kinderen hebben, én dat ze kinderen opvoeden alsof ze niet werken. Laat (toekomstige) mama’s met rust. Het moederschap is voor velen hetgeen waar we het meest onzeker over zijn. Commentaar hebben we niet nodig, want geloof me: we zijn onze ergste criticaster.
The post “We moeten werken alsof er geen kinderen zijn en ze opvoeden alsof we geen werk hebben” is provided by KW.be.
