Als er één iemand is die de bokssport in Vlaanderen écht op de kaart heeft gezet, dan is het wel Delfine Persoon. Op dinsdag 10 februari stapt ze mogelijk voor de allerlaatste keer haar vertrouwde ring in. In Michigan neemt ze het tegen de Canadese Caroline Veyre op om uit te maken wie de beste van deze planeet is. “Een wereldtitel om mijn carrière af te sluiten… dat zou zó mooi zijn…”
55 profkampen, liefst 50 overwinningen en 20 knock-outs, een veertiental wereldtitels bij alle grote bonden, een Vlaamse Reus op de schouw, de titel van Sportvrouw van het jaar in 2015 op zak en en cours de route een eigen boksschool uit de grond gestampt.
Het palmares van Delfine Persoon is om bij te duizelen. En dan drukken we ons nog zacht uit. De van Moorslede afkomstige landbouwersdochter, die nu in de Hoogleedse deelgemeente Gits woont, is zelf niet onder de indruk wanneer we haar prestaties even opsommen.
“Ik heb gewoon mijn best gedaan”, relativeert ze het lijstje, terwijl ze in de cafetaria van haar Boxing Team Houtland in datzelfde Gits een recuperatiedrankje naar binnen werkt.
41 is Persoon intussen, maar nog altijd messcherp. Binnen een kleine drie weken reist ze naar de Verenigde Staten af om er Caroline Veyre (37) in de ogen te kijken. Het doel: de WBC-wereldtitel bij de supervedergewichten mee naar West-Vlaanderen brengen. “Het is verschrikkelijk druk”, blaast ze even uit. “Ik combineer momenteel mijn nieuwe job als leerkracht met de boksclub, moet alle praktische beslommeringen voor de nakende kamp in orde brengen en mijn trainingsschema nauwgezet volgen. Maar ik zou het niet anders willen, boks zit in mijn DNA.”
Hoe sta je ervoor, Delfine?
(denkt even na) “Los van het feit dat ik geen halve minuut tijd over heb, best wel goed. Conditioneel ben ik allesbehalve slecht, tegen 10 februari wil ik naar mijn beste vorm toegegroeid zijn. De kamp was aanvankelijk op 22 januari gepland, maar is nu met een kleine twee weken opgeschoven. Meer tijd om me voor te bereiden, dat wel, maar het blijft racen van de ene plek naar de andere. Ergens snak ik naar wat rust. Ik kom net van mijn zus, die ook mijn kinesiste is. Ze zei nog eens dat ze me alleen maar ziet wanneer ik op haar tafel lig. (lacht) Daar wil ik straks verandering in brengen. Thuis eet ik aan mijn laptop terwijl ik me door papierwerk ploeg. Het is constant puzzelen.”
“Ik voel dat ik stilaan minder snel recupereer. Maar mentaal brandt het vuur nog even hevig als op die eerste dag in de boksring”
Waarom wil je deze kamp absoluut nog doen?
“In de bokswereld gelden andere regels en gebruiken dan in andere sporten. Dergelijke wedstrijden passeren niet elk jaar de revue. Als de trein passeert, moet je er gewoon opspringen. Ik beschouw het ook als een kers op de taart, een prachtige manier om mijn bokscarrière af te ronden. Wat is er mooier dan met een wereldtitel afscheid nemen? Al bestaat de kans dan wel dat ik die dan nog eens opnieuw zou moeten verdedigen. Ik beschouw 10 februari als een voorlopig einde. Ik ga er van uit dat ik er dan een punt achter zal zetten, maar in de bokswereld weet je nooit.”
Hoe blij zal je lichaam zijn met je bokspensioen?
(glimlacht) “Ik voel wel dat ik stilaan minder snel recupereer. Ik ben in 2009 als amateurbokser gestart en heb sindsdien amper nog op de rem geduwd. Zoiets voel je op fysiek vlak wel, maar mentaal brandt het vuur nog even hevig als die eerste dag.”
Met welke ambitie trek je straks naar de States?
“Simpel: om te winnen. Ik ben nog nooit met een andere gedachte aan een kamp begonnen. Al besef ik maar al te goed dat ik voor een zeer grote uitdaging sta.”
Hoe schat je je kansen in?
Filiep Tampere, Delfines coach, mengt zich even in het gesprek.
“Een goeie Delfine zal mogelijkheden krijgen. Op voorwaarde dat alles eerlijk verloopt. Laat ik het zo stellen: als Delfine er in slaagt om Caroline Veyre knock-out te slaan, is de wereldtitel binnen. Als het op punten aankomt, zal het een ander verhaal zijn.”
Delfine knikt: “Sluit ik me volledig bij aan.”
Zal je de bokswereld missen, straks?
“Daar hoef ik niet voor te vrezen. Dankzij deze plek (wijst naar de ring in de trainingszaal van de boksclub, red.) zal boks nooit ver weg zijn. Dat kan ook niet, want het zal áltijd een deel van mijn leven zijn. Boks heeft me gemaakt tot wie ik ben. Maar ik kijk ook wel uit naar het moment dat ik eindelijk eens tijd zal hebben voor andere zaken. Op mijn bucket list staan enkele dingen die ik graag wil afvinken. Een spartacus run doen, de Mont Ventoux opfietsen… Ik had graag ook een marathon gelopen, maar dat laten mijn knieën niet meer toe. Sowieso zal ik uitdagingen nodig blijven hebben.”
“De ‘wat als’-vraag heeft af en toe door mijn hoofd gespookt. had ik in Amerika gewoond, dan had mijn sport me een heel mooi inkomen kunnen opleveren. Maar je hoort me zeker niet klagen”
Wat zal je niet missen?
“Het ‘moeten’. Moeten trainen, voldoende slaap moeten hebben, moeten op je voeding letten. Als ik eens een mindere dag heb en er staat een doorgedreven training of een duurloop op de planning, dan moet ik die toch doen. Ik ben gemiddeld vijftien tot twintig uur per week aan het sporten. Pas op, met hart en ziel, maar de tijd van mógen mag stilaan aanbreken. Ik weeg me nog altijd twee keer per dag en mag bij een kamp niet boven de 58,900 kilo aantikken. Die weegschaal even aan de kant schuiven, zal deugd doen. Maar denk nu ook niet dat ik me straks zal laten gaan, hé. Ik moet toch wat in vorm blijven.”
Je hebt dit jaar ook een stevige carrièreswitch gemaakt. Van de politie naar de klas.
“Klopt. Ik heb een diploma als leerkracht lichamelijke opvoeding en geef sinds september les in het SiVi in Torhout. Ik amuseer me er enorm.”
Hoe reageren je leerlingen op het feit dat ze mevrouw Persoon voor zich hebben?
“Heel respectvol. Sommigen onder hen kennen mijn traject en zijn zelfs wat onder de indruk. (grijnst) Al ben ik de eerste om hen op het hart te drukken dat je altijd bescheiden moet blijven. Ik probeer vooral de discipline die de bokssport me heeft bijgebracht aan hen over te brengen. Daar haal ik best veel voldoening uit, want het is ook voor mij een uitdaging.”
Blik eens achterom. Tevreden over je parcours?
“Ik ben dankbaar voor de vele kansen die ik gekregen heb. Dus: ja, ik ben tevreden. Aan de andere kant: had ik in Amerika gewoond, dan had mijn sport me een heel mooi inkomen kunnen opleveren. Geld is nooit mijn drijfveer geweest, maar ergens nijpt het wel dat ik nooit fulltime profbokser ben geweest. Ik ben bokser in bijberoep. En dat betekent dat ik bijna zestig procent van alle inkomsten aan vadertje staat mag overmaken. Je hoort me zeker niet klagen, want ik heb de sport altijd op de eerste plaats gezet. Al heeft de wat als-vraag toch af en toe door mijn hoofd gespookt. Maar het sportieve primeert.”
Bevat je erelijst een hiaat?
“Ik had graag aan de Olympische Spelen deelgenomen. In 2021 in Tokio was ik er dicht bij, maar het BOIC selecteerde me niet. Ik ben er zeker van dat ik toen dicht bij een medaille ging geraakt zijn, want ik had vooraf nog winnares van de bronzen medaille geklopt. Maar voor de rest voel ik, zoals gezegd, vooral veel dankbaarheid.”
Kreeg je altijd de waardering die je verdiende?
“Dat denk ik wel. Zeker bij de sportliefhebber en de man in de straat. Voor belangrijke kampen werd ik regelmatig aangesproken door mensen die eigenlijk niets met boksen te maken hebben. Dat is ook nu weer zo. Die sympathie schat ik zeer hoog in, net als het feit dat jongeren beginnen te boksen omdat ze mij bezig gezien hebben. Ik wil zeker niet spreken van een Delfine Persoon-effect, maar hier en daar heb ik toch een steentje kunnen verleggen. Mochten mijn kampen om de wereldtitel wat breder gemediatiseerd geweest zijn, had ik mijn sport nóg meer kunnen promoten. De wedstrijd tegen Veyre is op DAZN te zien, maar voor mijn eerdere kampen moest je vaak heel wat moeite doen om ze op je tv of computer te toveren.”
“Wat de uitslag van de wereldtitelkamp ook is, er komt hoe dan ook nog een afscheidsmatch en -feestje voor eigen volk, hier in Gits”
Wat waren je mooiste momenten?
“De eerste wereldtitel, in 2014. Die vergeet ik nooit meer. Het was alsof ik afstudeerde, mijn diploma van topbokser in ontvangst mocht nemen. (lacht) En dan nog eens in Zwevezele, in eigen streek voor een vol huis met een stevig feestje achteraf. En een serieuze opkuis, the day after. Die ik mee voor mijn rekening heb genomen, trouwens.”
Wat had je liever anders gezien?
“Mijn nederlaag tegen Katie Taylor in 2019. Die was gebaseerd op dubieuze beslissingen. Daar heb ik onterecht verloren. Maar zoals Filiep al zei: niet alles verloopt altijd even eerlijk in den boks.”
Hoort het mislopen van de titel van Sportvrouw van het jaar in 2014 ook in dat rijtje thuis?
(maakt een wegwerpgebaar) “Totaal niet. Natuurlijk vond ik het toen doodjammer (Nafi Thiam won toen, red.), maar ik had snel door dat het een commerciële verkiezing is. Dat ik het jaar erop won, zag ik niet als revanche. En nog steeds niet. Ik hecht veel meer waarde aan mijn twee titels als West-Vlaams Sportvrouw van het jaar in 2012 en 2014. Daar zat échte appreciatie achter.”
Hoe kijk je naar je nakende leven als topbokser op rust?
“Met veel goesting. Onze boksclub groeit en bloeit en dat doet me veel deugd. We tellen bijna driehonderd leden, hebben een vijftiental gemotiveerde trainers… Er kruipt veel tijd en energie in, maar het is elke minuut meer dan waard. Zo organiseren we onder andere bokstrainingen voor Parkinsonpatiënten. Je ziet die mensen gewoon opfleuren. Daarom ben ik er ook graag zoveel mogelijk bij.”
Welke lessen heeft de bokswereld je gegeven?
“Dat je nooit mag opgeven en moet blijven gaan. Dat klinkt misschien typisch West-Vlaams, maar het is de kern van alles. Je mag tegen het canvas gaan, enkele goeie petsen krijgen, maar je mag je kop niet laten hangen. Opstaan, doorbijten en werken. Ik heb ook enorm leren relativeren. Wanneer ik een kamp had verloren, kon dat serieus in mijn hoofd kruipen. In oktober 2022 moesten we afscheid nemen van Stijn Vanbecelaere, iemand op wie ik altijd kon rekenen. Amper 36 was hij toen hij overleed. Dan kan je een tegenslag in de ring wel wat sneller naast je neerleggen…”
“In onze boksclub organiseren we onder andere trainingen voor Parkinsonpatiënten. Je ziet die mensen gewoon opfleuren. Daarom ben ik er ook graag zoveel mogelijk bij”
Hoe zal je je voelen als straks in Michigan misschien wel het allerlaatste belsignaal klinkt?
“Dat ik het niet weet. Als ik gewonnen heb: euforisch. Bijt ik in het zand, dan zal ik eerst eens goed vloeken. Het wordt sowieso een speciaal gevoel. Het einde van een tijdperk, in zekere zin. Maar ook de start van een nieuw hoofdstuk. Eentje waar ik veel goesting in heb. En schrijf maar op: wat de uitslag ook is, er komt hoe dan ook nog een afscheidsmatch en -feestje voor eigen volk, hier in Gits.”
Met een guilty pleasure achteraf?
“Een groot pak friet van de frituur met een Bicky Burger en een rode wodka met Red Bull. Hemels!”
The post “Boksen zal áltijd een deel van mijn leven blijven”: Delfine Persoon staat aan de vooravond van wat mogelijk haar laatste profkamp ooit is is provided by KW.be.
