Raf Decombel (65) blaast exact een kwarteeuw de Last Post onder de Menenpoort. Zelfs een ‘frozen shoulder’ houdt hem niet tegen. “Ik doe het nog zo lang ik kan.”
Precies 25 jaar geleden blies Raf Decombel (65) zijn eerste Last Post onder de Menenpoort. Een speciaal moment afgelopen donderdagavond voor de klaroener en een uitgelezen kans voor een interview. “Wanneer? Voor- of achter-Raf”, grapte de goedlachse brandweerkapitein op rust. “Het hoeft niet over mij te gaan. Breng maar de namen op de Menenpoort in beeld. Ik doe het voor hen.”
Frozen shoulder
De eerste Last Post van Raf was op maandag 15 januari 2001. “Toen met knikkende knieën.” Nu test de rechter schouder zijn vrijwillig engagement op de proef. “Ze noemen het een ‘frozen shoulder’, een gevolg van een val en sleutelbeenbreuk een paar jaar geleden.” Omdat hij zijn klaroen in het begin niet tot op mondhoogte kon heffen, moest Raf een poos passen voor de Last Post. Intussen is hij terug. “Nochtans is het probleem verre van voorbij, maar ik verbijt de pijn. Ach, tijdens de oorlog moesten ze allerminst klagen over dergelijke blessures”, relativeert hij. “Troost u, zeiden de dokters mij, zo’n frozen shoulder komt goed in 95 tot 99 procent van de gevallen. Al kan het wel tot drie jaar duren. Ik ben intussen ruim twee jaar ver.”
“Liefst blaas ik de Last Post zo lang ik nog kan. Aan een gemiddelde van 200 keer per jaar zit ik voorlopig aan ‘amper’ 5.000 keer, slechts 10 procent van het aantal gesneuvelden op de poort”
Raf heft de rechterhand tot boven zijn kepie. “Kijk, het verbetert wel. Ik raak al een stuk hoger dan voorheen. Ik ga ervan uit dat het helemaal goedkomt, maar ‘goed’ is het nog niet. Die schouder is momenteel pas pijnloos wanneer ik neerlig. Ook dat heeft een voordeel: geen slapeloze nachten meer.”
Woningbrand
Sinds enkele maanden slaapt Raf opnieuw in zijn eigen huis. Op de schrikkeldag van 2024 brak brand uit in zijn woning. “In mijn dertig jaar bij de brandweer bleef ik gespaard van brand bij mij thuis. Tijdens mijn brandweerpensioen was het prijs.” De oud-collega’s deden nog wat ze konden, maar vuur en rook veroorzaakten aanzienlijke schade in een groot deel van het pand.
“We bleven niet bij de pakken zitten en maakten van de nood een deugd”, aldus Raf. “Twintig maanden woonden mijn vrouw en ik in een vakantiewoning terwijl we hard werkten in ons huis.” De solidariteit onder de vrienden van de Last Post en brandweer is groot. “Om die periode te overbruggen kreeg ik bijvoorbeeld een diepvriezer van klaroener Tonny Desodt. Hij en klaroeners Bavo Ketels en Filip Deramoudt hielpen ook een nieuw bad van 144 kilogram de trap naar de bovenverdieping sleuren.”
Nooit alleen
De klaroener bekijkt het van de positieve kant. “Nu wonen we in een huis dat voldoet aan de hedendaagse normen in plaats van de normen van 1990. Het leven gaat verder. Genoeg over mij! De slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog, voor hen doen we het. Trouwens, de Menenpoort is prachtig gerestaureerd en doet de Last Post beter klinken.”
“Hoe oud ik intussen ben? Een jaar ouder dan mijn tanden”, lacht Raf. “Na een kwarteeuw went de Last Post wat en toch is niet elk jaar hetzelfde. Herinner je corona? Af en toe stond ik toen als enige klaroener, zonder publiek. Al ben je hier nooit alleen: er staan 55.000 namen op de poort zonder gekend graf. Ze vochten voor onze vrijheid en vrede. Dat kunnen en mogen we niet vergeten. Hun offer was te belangrijk om ook maar één dag over te slaan. Liefst blaas ik de Last Post zo lang ik nog kan. Aan een gemiddelde van 200 keer per jaar zit ik voorlopig aan ‘amper’ 5.000 keer, slechts 10 procent van het aantal gesneuvelden op de poort.”
Applaus
Na de jubileumplechtigheid van donderdagavond kreeg Raf een attentie van Last Post-voorzitter Benoit Mottrie. Dan trokken de vrijwilligers nog naar The Times, een kroeg op enkele honderden meter van de Menenpoort. De jubilaris werd er getrakteerd op applaus en een drankje. Trots demonstreerde Raf er tot hoe hoog hij het glas al kan heffen. Een pint met de Last Post-vrienden is intussen ook traditie. Nooit voor de plechtigheid, steeds achter-Raf. (TP)
The post Zelfs met een ‘frozen shoulder’ blijft Raf (65) de Last Post blazen: “Ik verbijt de pijn, maar het komt goed” is provided by KW.be.
