De 22-jarige kunstenaar uit Marke hoeft voor zijn werk Kortrijk niet te verlaten. In de straten en op pleinen verzamelt Ralph Nollet sigarettenpeuken, die hij later verwerkt tot textiel en papier. “Ik noem het draagbare kunst. Een statement tegen zwerfvuil en als motivatie om met afval opnieuw iets waardevols te maken.” Bij aankoop van een das of strik gaat een deel van de opbrengst naar River Cleanup.
Wie is Ralph Nollet?
Ralph Nollet (22) is een Kortrijkse kunstenaar en student textielontwerp aan LUCA School of Arts (Sint-Lucas). In zijn artistiek project staat zwerfvuil centraal, met sigarettenpeuken als meest terugkerend materiaal. Tijdens wandelingen door Kortrijk verzamelt hij grote hoeveelheden peuken — soms meer dan 1.500 in twee uur tijd — die hij volledig demonteert en handmatig verwerkt tot (draagbare) kunst. Ralph ziet zijn werk als een vorm van sensibilisering rond vervuiling. Hij werkt bewust in kostuum, met een zelfgemaakte das uit het afval van sigaretten. Zijn werk was onder meer te zien op het stadsfestival WONDER en één van zijn peukendassen werd onlangs gedragen door Gover Meit in De Slimste Mens.
Hoe zou je jouw band met Kortrijk omschrijven?
Ik ben geboren op Buda-eiland en heb mijn allereerste jaren in het centrum gewoond. Daarna heb ik een tijd in China en Italië geleefd en ook buiten Kortrijk gewoond, maar telkens kwam ik terug. Vooral toen ik als kind op woensdagmiddagen bij mijn oma in het centrum was – zij had een winkel in de Lekkerbeetstraat – leerde ik de stad echt kennen. Veel rondwandelen, het centrum ontdekken, die momenten hebben een blijvende indruk nagelaten. Ik heb misschien niet mijn hele jeugd onafgebroken in Kortrijk doorgebracht, maar wel een belangrijk deel ervan, en dat zorgt voor een duidelijke, positieve band.
Wat is je mooiste (jeugd)herinnering?
Eén mooiste herinnering aanduiden vind ik moeilijk. Wat wel sterk blijft hangen, zijn die vaste woensdagen bij mijn oma in de stad. Dat gevoel van vrijheid, rondlopen in het centrum, de winkel: dat zijn beelden die me zijn bijgebleven. Daarnaast herinner ik me ook hoe ik als kind gefascineerd én een beetje bang was van de Sint-Maartenskerk. Niet per se mijn mooiste moment, maar wel typisch voor hoe ik Kortrijk als kind beleefde: mysterieus en indrukwekkend.
En je favoriete plek?
Dat veranderde eigenlijk met de jaren. Als kind was het Begijnhof een plek die me enorm aansprak. Er hing iets geheimzinnigs, zeker omdat sommige delen zogezegd niet toegankelijk waren, wat het alleen maar spannender maakte. Later werd het Overbekeplein een favoriete plek: wat vreemd, niet echt trendy, maar net daarom boeiend. Als kunstenaar voel ik me daar thuis. En vandaag vind ik ook het vijvertje achter hotel Messeyne een bijzondere plek: rustig, onverwacht en een beetje verborgen.
“Als kind was het Begijnhof een plek die me enorm aansprak. Er hing iets geheimzinnigs, zeker omdat sommige delen zogezegd niet toegankelijk waren”
Welke lokale horecazaak raad je iedereen aan?
Dat zijn er eigenlijk twee. De Mosselpot omwille van het interieur, het eten en de vriendelijke bediening. Daarnaast ook Spicy Lemon, één van de zaken van de Kurkumama-groep. Daar klopt voor mij alles: van het eten tot het interieur. Alles is extreem doordacht, tot in de kleinste details, zonder dat het geforceerd aanvoelt. Dat totaalconcept dwingt veel respect af.
En om te shoppen?
Ik shop zelf weinig, zeker niet voor kledij. Ik draag al jaren dezelfde kostuums en schoenen. Als ik toch iets nodig heb, denk ik aan Vic Atelier: een winkel die durft experimenteren en steeds met vernieuwende concepten komt. Ook Schleiper is voor mij een vaste waarde, al is dat natuurlijk niet typisch Kortrijks. De vestiging aan het Overbekeplein maakt het voor mij wel extra bijzonder.
Wat is er het meest veranderd in Kortrijk?
Wat mij het meest opvalt, is het verdwijnen van de kleine, lokale handelszaken. Veel karaktervolle winkels zijn verdwenen, zoals ook de winkel van mijn oma. In de plaats zijn er vooral ketens gekomen, zeker in de grote winkelstraten. Dat maakt het stadsbeeld een stuk eenvormiger. Ook praktische zaken zoals parkeren spelen daarin mee. Dat vind ik persoonlijk jammer.
Wat zou je graag anders zien?
Meer ruimte voor lokale ondernemers. Minder ketens, meer eigenzinnige winkels van mensen uit de stad zelf. Dat maakt een stad persoonlijker en levendiger. Die eigenheid mag voor mij veel meer terugkomen in Kortrijk.
Als je één ding mocht realiseren voor Kortrijk, wat zou dat zijn?
Een volledig afvalvrije stad. Geen sigarettenpeuken, geen blikjes, geen rommel op straat. Dat lijkt misschien eenvoudig, maar het zou een enorme impact hebben op hoe de stad aanvoelt.
Welke persoon of vereniging verdient volgens jou meer erkenning?
Zeker BAF! en Bolwerk. Zij doen enorm veel voor Kortrijk, vaak achter de schermen en volledig op vrijwillige basis. Van evenementen tijdens Sinksen tot het nieuw leven inblazen van oude panden via kunst en tentoonstellingen: hun inzet is groot en structureel. Dat engagement wordt volgens mij nog te weinig gezien.
Zou je hier willen oud worden?
Dat is geen eenvoudige vraag, omdat ik al vaak verhuisd ben in mijn leven. Toch kan ik me dat wel voorstellen, zeker op een plek waar de stad echt leeft. De Grote Markt bijvoorbeeld: daar gebeurt altijd iets, van kermis tot kerstmarkt. Mocht ik daar kunnen wonen, zou ik dat zonder twijfel overwegen.
The post Ralph Nollet en zijn Kortrijk: “Een volledig afvalvrije stad zou een enorme impact hebben” is provided by KW.be.
