Karl Vannieuwkerke schrijft elke week een brief. Deze keer richt hij zich tot Christos Tzolis, die naast de Gouden Schoen greep. De Griekse vleugelaanvaller mag altijd antwoorden: [email protected].
Beste Christos,
Laat me beginnen met het belangrijkste: een artiest zonder trofee blijft nog altijd een artiest. De avond die van jou had moeten zijn, kreeg zondag in Middelkerke een zilte bijsmaak. De zaal was proper aangekleed, de lichtshow perfect in balans, de tafels netjes gedekt. Het applaus zat klaar, maar ging een andere richting uit.
Niet jij, maar je voormalige collega Ardon Jashari ging met de belangrijkste trofee in het Belgische voetballand lopen. Monden vielen open, schouders werden opgetrokken en uit ogen sprak verwondering en verontwaardiging. Voor alle duidelijkheid: Ardon Jashari is een geweldige voetballer. Ik weet nog dat ik op 6 november 2024 op de tribune van Jan Breydel zat toen jullie met 1-0 van Aston Villa wonnen. Na een half uur tikte ik tegen de knie van mijn vriend Christ Vandamme en zei: ‘Die gaat hier niet lang rondlopen.’
Jashari was geweldig. Vanaken werd uitgeroepen tot man van de match, maar Jashari stak er wat mij betreft die avond bovenuit. Om maar te zeggen dat het beste paard niet altijd de meeste haver krijgt. Dat Ardon op basis van één stemronde de Gouden Schoen zou winnen had ik ook niet zien aankomen, Christos. Door alles wat de voorbije weken verscheen, kon ik enkel vermoeden dat jij de eerste Griek op de erelijst zou worden. Maar de show kreeg dus een totaal onverwachte wending.
En die plottwist is in de hand gewerkt door zij die de uitslag al een tijd kenden. Ik vraag me af of het nog wel van 2026 is om iemand zo voor de gek te mogen houden. In tijden waarin het begrip mentaal welzijn zo vaak wordt opgevoerd, mogen zij die al weten dat je niet hebt gewonnen je weken laten geloven dat er niemand anders dan jij kan winnen. Om de trofee daarna toch aan iemand anders uit te reiken. Want dat is wat is gebeurd, beste Christos.
Een handvol mensen kent de uitslag van de Gouden Schoen zodra de stemmen van de tweede ronde zijn geteld. Zij regisseren en redigeren de krantenpagina’s tijdens de weken tussen stemming en gala. Zij bepalen hoe de ontknoping van de Gouden Schoenverkiezing eruit ziet. Zij hebben jou eruit gepikt als zoenoffer voor een spannende show. Dat had even goed Hans Vanaken kunnen zijn. Die is tenslotte nog voor jou geëindigd. Maar de angst voor het monument Vanaken is daarvoor te groot. Die zullen ze in de toekomst nog veel meer nodig hebben – misschien zelfs ooit als analist – dan een Griekse passant in de Belgische competitie.
De organisatoren hebben jou eruit gepikt als zoenoffer voor een spannende show
In ieder artikel dat de voorbije weken over het Gala van de Gouden Schoen verscheen, werd je nog wat meer naar voren geschoven als topfavoriet. Op stage in Marbella werd je kop helemaal zot gemaakt om je dan zondagavond voor schut te zetten. Ik hoop maar één ding: dat deze behandeling de artiest Christos Tzolis (25 doelpunten en 23 assists in één kalenderjaar) niet vroeger uit België wegjaagt. Je talent vormt een meerwaarde voor onze competitie. En daar zijn we je dankbaar voor.
Ik heb dit verhaal al eens gezien, Christos. In 1994. Lorenzo Staelens kon niet verliezen, maar deed het wel. Gilles De Bilde won. Staelens vluchtte het Knokse casino uit zonder ook maar iemand te woord te staan. Een dag later sprak hij met één medium, de regionale televisiezender Focus TV met ondergetekende als interviewer. Het was verdorie zo lang geleden dat ik er zondag zelfs geen rekening mee hield dat scenarioschrijvers dit script nog eens zouden durven bovenhalen. Andere namen, ander decor, dezelfde smart.
Misschien voel je die pijn nu vrij intens. Misschien zal het nog even knagen wanneer je alleen bent. In de auto, in de stilte, op een moment waarop niemand kijkt en het masker even af mag. Laat het gebeuren, maar blijf er niet in hangen. De bal heeft een kort geheugen, het gras ook en het publiek al helemaal. Onthou, beste Christos, dat het podium niet alleen bestaat uit gala’s, speeches en stembriefjes. Het bestaat vooral uit avonden waarop een stadion recht veert omdat jij iets doet wat weinig anderen kunnen. Laat voetballiefhebbers vooral verder genieten. Hou het hoofd recht. De rest volgt vanzelf.
Met warme groet,
Karl Vannieuwkerke
The post “Je kop werd zot gemaakt om je dan zondag voor schut te zetten”: Karl Vannieuwkerke schrijft een brief naar Christos Tzolis is provided by KW.be.
