Volgend jaar mag Guga Baúl, ofte Laurent Bailleul, zijn veertigste verjaardag vieren met nog maar eens een hoogtepunt in zijn carrière. Op zaterdag 2 mei vult hij de basketarena in ‘zijn’ Oostende, met een XXL-versie van de show ‘Ondersteboven’ waar hij sinds kort mee op tournee trekt door Vlaanderen. Het blijft hard gaan voor de imitator, acteur, komiek, zanger én Slimste Mens ter Wereld. “Mijn hoofd is heel vaak een pretpark.”
We spreken met Laurent af aan de Coretec Dôme, waar hij binnen een half jaar een XXL-versie speelt van Ondersteboven, waarvan de theatertournee nog voor de première zo goed als uitverkocht was. Radio Guga is al jaren de ultieme coverband, met Guga die ook de stem van de artiest perfect weet te imiteren, met ook nog een flinke scheut humor erbovenop.
We botsen in de sportarena op Matthieu Bonne, volop aan het trainen voor zijn volgende record. De twee delen dezelfde drijfveer om de lat voor zichzelf altijd hoog te leggen, altijd weer te verrassen en toch zelfkennis als het hoogste goed te beschouwen. Het heeft iets symbolisch, optreden in een basketarena. Want Baúl bezit de gave om veel ballen in de lucht te houden en kan met één welgemikt shot de hele zaal doen kolken. Zenuwen heeft hij naar eigen zeggen nog niet voor de XXL-show. “Elke show is immers een première.”
In wat verschilt het met de voorgaande voorstellingen van Radio Guga?
“Ik heb alles grondig onder de loep genomen en gekeken waar ik ermee kan spelen of wat ik op een ludieke manier kan aanpakken. Ik heb elk nummer onder handen genomen, alsof het nog geboetseerd moest worden. Het is een nog grotere speeltuin dan mijn vorige show. De mensen die komen, zijn maar beter een beetje uitgerust.” (lacht)
Verandert je playlist elke keer?
“We hadden zeven try-outs en ik zat al aan tien playlisten. (grijnst) Ik probeer mijn gevoel te volgen, maar hou ook rekening met anderen. Het probleem is dat als je een radartje aanpast, de hele set kan veranderen. Laat ons zeggen dat het niet zo evident is.”
Ook niet eenvoudig: net zoals in ‘Badje Vol met Stroop’, waarin je twee Urbanus-films en Vlaamse fictie fileerde met Jonas Van Thielen, hou je tijdens deze voorstelling ook rekening met bepaalde keuzes van het publiek. Je maakt het jezelf ook niet makkelijk…
“Dat is niet moeilijk. En waarom? Omdat ik hou van het moment. Mensen willen ook het gevoel hebben dat die show speciaal voor hen gemaakt is die avond. De kans dat je twee keer dezelfde show ziet, is nihil.”
Zet dat jezelf ook op scherp?
“Zeker. Dat is een uitdaging à la Slimste Mens. Ik wéét dat ik het kan, maar kan ik dit of dat ook?”
Het heeft een licht sadistisch randje…
“Goh, als je kijkt naar wat Bonne doet, dan is dat toch waanzinniger, hoor. Mentaal is het pittig, maar fysiek valt het mee. Tine (Embrechts, zijn vrouw, red.) die een marathon loopt, vind ik zotter dan wat ik doe. Ik zie mezelf dat niet doen. Optreden voelt ook aan als topsport, maar dan binnen het haalbare. Het is meer ten opzichte van mezelf dat er een uitdaging is, dan dat ik me wil bewijzen ten opzichte van anderen. De belangrijkste reden is dat ik de mensen een unieke avond wil bezorgen. Eigenlijk is dat mijn voornaamste reden.”
“Mensen spreken mij nog het meest aan over mijn stemmetjes”
Met Radio Guga ben je al tien jaar bezig. Voel je dat je gegroeid bent als artiest?
“Dat is moeilijk te zeggen van jezelf, maar mijn muzikanten zeggen van wel. Je kiest nog altijd nummers in functie van je tessituur, stemtimbre en reikwijdte, maar hoe de band geolied is en elkaar aanvoelt… dat voelt veel makkelijker aan. Ze kennen mijn psyche beter dan ik mezelf ken. Het wordt gewoon alleen maar leuker.”
Als je kijkt naar wat jij allemaal doet, is dat podiumwerk de enige standvastigheid in je parcours.
“Dat klopt. Maar dat komt ook omdat het artiestenleven soms een heel eenzaam bestaan is. Elke comedian zal je dat zeggen. Zeker toen ik nog geen kinderen had, vond ik dat vreselijk: thuiskomen en het niet kunnen delen van een gevoel, of dat nu euforie of ontgoocheling is… Met de band kan ik dat wel, en het ook uitspreken als iets niet goed zit of goed aanvoelt. Hoe langer je elkaar kent, hoe meer het als een soort thuiskomen of een gezin aanvoelt. Soms heeft het diezelfde dynamiek. Een mens zoekt structuur en stabiliteit in de vorm van zingeving en evenwicht. Radio is op professioneel vlak wel mijn ruggengraat, ja.”
Als je ergens komt op een plek, pakweg in het buitenland, waar ze je niet kennen, hoe stel je jezelf dan voor?
“Goeie vraag. (denkt na) Dat is nog niet vaak voorgekomen. Maar ik zou zeggen stemmenimitator of performer. Eigenlijk weet ik het niet. Hoe zou jij me voorstellen?”
Goh, het hangt er ook vanaf wat in je hoofd waardevoller is of wat er meer voldoening geeft?
“Ik vind het ook leuk om niet op één ding te vatten te zijn. De Slimste Mens bijvoorbeeld, daar ben ik ook nog altijd heel trots op. Is dat dan een kunde? Misschien wel. Maar het was ook echt iets voor mij. Ik heb een brede interesse in feitjes, ik kan best on the spot grappig zijn… Dat voelde ook aan als thuiskomen. Zet mij daar opnieuw en ik ben weer helemaal op mijn gemak.”
Als ik kijk naar de laatste jaren, en je carrière tout court, ben je ook niet simpelweg in één vak te steken.
“Mensen spreken mij nog het meest aan over mijn stemmetjes. En het afgelopen jaar ook veel over Kung Fu Helden.”
Een van de eerste keren dat je op televisie geen rol speelde of moest spelen. Voelt dat comfortabel aan?
“Ja, maar hoe ouder ik word, hoe minder problemen ik ermee heb. Mensen nadoen is een deel van mezelf geworden. En in Kung Fu Helden zagen mensen het meteen wanneer het mij niet zinde, en dat vond ik niet erg. Vroeger zou ik 37 keer over iets nadenken en mij in bochten wringen. Als iets niet goed voelt, zeg ik er iets van.”
Hoe komt het dat je meer jezelf durft zijn?
“Door aan introspectie te doen, boeken te lezen… meditatie ook. Ik doe het niet meer op dagelijkse basis, maar zaken als ademhalingsoefeningen en mindfulness doen wel deugd, ja.”
Je hoofd lijkt soms op een pretpark, heb ik de indruk.
“Dat is zeker een pretpark én dag en nacht open. Ik herken het moment waarop ik nood aan rust heb, maar ik vind nog niet de deur van de koffiekamer in dat pretpark. Ik zie altijd weer een nieuwe attractie of iets dat mijn aandacht trekt.”
Met ‘De Slimste Mens ter Wereld’, ‘Badje Vol met Stroop’ en ‘Sterregem’ heb je de afgelopen jaren veel gegeven, maar kreeg je nog genoeg terug?
“Van mijn gasten vooral. Dat vaderschap is ook pittig, maar het is wel een van de dingen waarvan ik merk dat het nu rustiger wordt. Ze zijn 7 en 10 jaar. Je kan veel makkelijker iets uitleggen. Soms zeg ik het ook letterlijk: dit moet er nu efkes uit, ik ga efkes ontploffen, maar het heeft niets met jou te maken. Dat is het voordeel van jezelf beter te kennen, dat je plots weet dat je mogelijk te veel aan het doen bent, en even rust moet pakken.”
Lukt dat makkelijk?
“Het is moeilijk, maar op de rem staan helpt niet altijd. Als ik tussen twee optredens een paar uur in de zetel zou liggen, word ik niet per se rustig. Dan komt er altijd wel nog een ideetje boven. Je kan dat niet altijd sturen. Dat brein zoekt de hele tijd op een creatieve manier naar oplossingen.”
Het klinkt vermoeiend om jou te zijn.
“Dat is het ook bij momenten. Maar het is ook leuk.”
Geen schrik om jezelf voorbij te lopen? Want je wil de lat hoog leggen op het podium, maar je wil niet minder doen als echtgenoot, als vader en als maat.
“Dat onhaalbare streefdoel is er altijd, maar ik kan gelukkig ook tegen mijn maten zeggen: vandaag wordt het hem niet. Het is vaak tegen de limiet aan, dat is waar. Ik heb de laatste jaren wel niet het gevoel dat ik erover aan het gaan ben. Omdat ik mijn lichaam voed, met pakweg meditatie, een wandeling of een luchtje scheppen hier in Oostende. Dat helpt ook altijd. Ik zeg het gewoon en doe er iets aan als het niet gaat. Ik vermoed dat er veel meer mannen zijn die sneller ontploffen. Al is het verkeer wel een trigger. Ik denk vaak: als die nu naar het rechtervak gaat, die ander wat trager rijdt en deze zijn pinker gebruikt… Ik zeg het aan mijn gasten op dat moment ook, dat ik het slechte voorbeeld geef door zoveel te zagen en te vloeken, maar blijkbaar val ik wel mee.” (lacht)
Je weet dat ze voor je hoofd al lang een kenmerkende benaming hebben gevonden?
“Ja, ik vermoed ADHD.”
Vermoed?
“Tja.” (grijnst)
Het lijkt me ook niet simpel als zowel jij als Tine een vrij onvoorspelbare job hebben.
“Het voordeel is dat je elkaar verstaat. Op dat vlak is zij ook superanticiperend. Op drukke momenten zorgt ze extra voor mij, en omgekeerd ook. Makkelijk is dat niet, maar nogmaals: ik zou geen andere vrouw willen. Het is een cliché, maar communicatie is de sleutel. Je moet het gewoon benoemen. Niet ontkennen of ontwijken. Echt, dat is het makkelijkste dat er is.”
Je moet nog veertig worden en je hebt al meer levenswijsheden dan een zestiger, denk ik soms.
“Ik ben altijd wel een oude ziel geweest. Misschien daarom zitten er ook heel vaak nummers van vroeger in de show. Of ik moeite heb met veertig worden? Totaal niet. Ik kom alleen maar dichter bij Tine. (lacht) Het enige wat ik ambetant zou vinden, is dat het fysiek moeilijker wordt of pijn aan je rug begint te krijgen. Integendeel, ik vind het net toffer om ouder te zijn. Mensen bekijken je ook anders, met meer respect of zo.”
Voel je dat genoeg? Want een nadeel van veel zaken goed te kunnen, is dat je nooit als een soort expert in één vak wordt gezien.
“Ik wil vooral mijn kennis, wijsheid en inzichten delen en dat hoeft niet zozeer op tv en theater te zijn.”
Dit najaar was je te zien in ‘Familie’. Zijn er nog rollen die je ambieert?
“Ja, maar het moet op mijn pad komen. Als de vraag er nu nog niet is, dan is het misschien een teken dat het nog niet aan de orde is. Acteren in Familie bijvoorbeeld zie ik als proeven van meer en het opbouwen van bagage. Ik wil het niet meemaken dat ik ineens een grote rol krijg en daarin faal door gebrek aan spelen.”
En wat geniet dan je voorkeur? Een hele serieuze rol, of iets als ‘Chantal’ of ‘Nonkels’?
“Allebei. Ik vind dat een moeilijke, dat streven naar au serieux genomen worden. Veel serieuzere acteurs hebben het omgekeerde en worden niet voor comedy gevraagd, terwijl ze het wel kunnen omdat het hun vak is.”
“Als ik mezelf niet meer zou uitdagen of kritisch zou zijn, zou ik wegdeemsteren”
Heb je nog een zekere bewijsdrang?
“Nee. Wat moet ik nog bewijzen? Of ten opzichte van wie? Weet je, dieper nadenken over de zaken in de vorm van een podcast lijkt me bijvoorbeeld ook iets leuks. Ik hoef geen groot medium te hebben, zolang ik maar tegenover iemand kan zitten met wie ik kan pingpongen, de mensen wat wijsheid kan meegeven of wie weet zelfs mezelf verrassen in mijn gedachtegang. Want als ik mezelf niet meer zou uitdagen of kritisch zou zijn, zou ik wegdeemsteren, voel ik. Ik zie me ook niet volledig in functie van de kinderen staan, bijvoorbeeld, ook al vind ik het leuk om papa te zijn. Hoe laat het ook wordt: ’s morgens samen ontbijten en hen naar school brengen, is heilig voor mij. Die structuur bieden aan mezelf en aan hen, vind ik belangrijk. Ik probeer het op het moment zelf te zien. Dit jaar zijn verjaardagsfeestjes schering en inslag. Als die vriendjes allemaal eentje organiseren, dan is het vijftien keer op een jaar een cadeautje halen, hen voeren, brengen… Ik kan dan wel eens denken: sla eens eentje over, maar als ik zie hoeveel energie ze daarvan krijgen, dan ben ik meteen mee. Ik vind het belangrijk om naar je gevoel te blijven luisteren.”
Voor een podcast mogen ze dus bellen. Waarvoor niet?
“Om in de koude te wandelen door Groenland, of door de woestijn te sjezen. Of voor Special Forces moeten ze ook niet meer bellen. Het is te extreem voor mij, het voelt aan als roofbouw plegen op je lichaam. Ook voor De Verraders pas ik. Ik zou dat spel te serieus én te persoonlijk nemen. Zeker als ik zelf geen Verrader ben. Want als er één ding is dat echt keihard knettert bij mij, is het onrechtvaardigheid. Ik zou echt fysiek agressief worden, denk ik, terwijl ik het totaal niet ben. (lacht) Wat een concept ook, elkaar constant moeten wantrouwen.”
Waar zie je jezelf binnen tien jaar? Is die midlifecrisis er al?
“Niet zozeer. Ik zie zo’n midlifecrisis vooral bij mensen die al twintig jaar hetzelfde doen en zich afvragen hoe ze hier nu beland zijn. Mijn leven is al zo gevarieerd geweest. Geef mij gewoon wat innerlijke rust. Ik hoef daarvoor niet zozeer op een berg te gaan zitten, gewoon in de tuin op den buiten waar een hond rondloopt. Het is geen geheim dat Tine en ik ooit wel verhuizen. Waar we nu wonen, is het te druk. Maar heel ver gaan we niet. Misschien zie ik het ook te romantisch en erger ik mij aan het feit dat die hond blaft, dat ik er ’s nachts moet voor opstaan of stront moet kuisen. (lacht) Maar laat dat dan gerust mijn midlifecrisis zijn. Al ben ik vooral content met wat ik nu heb eigenlijk.”
‘Radio Guga – Ondersteboven’ speelt nog tot en met februari in heel (West-)Vlaanderen, maar wie tickets wil moet zich haasten. ‘Ondersteboven XXL’ speelt op zaterdag 2 mei in de Coretec Dôme. Tickets en info: www.radioguga.be.
The post “Ik ben altijd al een oude ziel geweest”: Guga Baúl (39) trekt met ‘Ondersteboven’ naar de Coretec Dôme in zijn Oostende is provided by KW.be.
