Schrijfster Stephanie Calant maakte een kortverhaal voor de palliatieve dienst van het Jan Yperman Ziekenhuis. Na een concert van hoofdverpleegkundige Kobe Sercu – die in zijn vrije tijd singer-songwriter is – was ze onder de indruk en kwam ze op bezoek op de dienst. De warme sfeer inspireerde haar tot een poëtisch en verbindend verhaal met als thema nabijheid.
Maandag overhandigde Stephanie Calant (41) haar kortverhaal ‘Dichterbij’ persoonlijk aan de medewerkers van de palliatieve dienst van het Jan Yperman Ziekenhuis in Ieper. “Toen ik Kobe Sercu zag optreden in Kortrijk was ik enorm aangegrepen door zijn teksten”, vertelt Stephanie, die afkomstig is van Anzegem maar nu in Kortrijk woont. “Ik leg graag contact met mensen die hun teksten zelf schrijven vanuit hun belevenissen. Toen ik vernam dat Kobe op de dienst palliatieve zorgen werkte, kwam ik op bezoek. Kobe vertelde van alles, en dat bleef rondspoken in mijn hoofd. Ik ben iemand die dat dan moet verwerken. Zo maak ik ook mijn verhalen. Met alles wat ik capteer, wil ik iets doen. Uit dat gesprek heb ik het verhaal ‘Dichterbij’ gemaakt.”
In haar herkenbare, poëtische stijl vertelt Calant het verhaal van Vos, die steeds stiller wordt. “Mensen weten vaak niet wat gezegd als ze op bezoek komen bij iemand die terminaal is”, vervolgt Stephanie. “Ze denken ook vaak dat ze niets nuttigs kunnen zeggen. Terwijl de andere persoon denkt: ‘ik heb niets meer te geven’. Dan kwam het gesprek op verbinding en op het feit dat graag zien geen verleden tijd is. Want de liefde die je geeft aan iemand die sterft, gaat niet weg. Het is niet omdat die persoon er niet meer is, dat ook de liefde voor die persoon verdwijnt. Je kan dat bewaren en de kern van de boodschap is dat je het ook kan doorgeven aan anderen.”
Verhalen
Kobe Sercu (56) is blij dat hij Stephanie kon inspireren. “Op haar manier geeft ze dat vorm”, zegt Kobe, die afkomstig is van Ardooie en nu in Houthulst woont. “Wat hier gebeurt op de palliatieve eenheid is niet zo wereldschokkend, maar dat kleine is wel belangrijk. Dat heeft ze opgepikt en neergeschreven in een verhaal. De palliatieve dienst is natuurlijk een inspirerende omgeving, ook voor mijn liedjes. Ik heb twee platen gemaakt en daar zit veel in van indrukken die ik hier oppik. De tekst vind ik persoonlijk ook belangrijk. Wat ik vaak tegenkom als ik ergens ga spelen, is dat mensen komen met hun eigen verhalen die ze herkennen in wat ik gezongen heb.”
De palliatieve dienst is een inspirerende omgeving
De tekst werd ook ingelezen door actrice, presentatrice en zangeres Andrea Croonenberghs. Via een QR-code op het vormgegeven verhaal op de palliatieve dienst kan je de ingelezen versie beluisteren. “Ik vind stem heel belangrijk. Iets horen komt net iets dieper binnen”, zegt Stephanie, die veel leerde over palliatieve zorgen. “Er zijn wel mensen op mijn pad gekomen die in de palliatieve fase zaten, maar het is niet dat ik er specifiek naar op zoek naar was. Het sprak me wel aan, omdat ik dacht: hoe ga je nu naar iemand die sterft? Ik heb wel veel ervaring met mensen die hun verhaal komen vertellen. Als een soort spons neem ik die verhalen allemaal in me op en ik moet die dan een plekje geven zodanig dat ik er niet slecht van moet slapen. ‘Kom, bluf gerust’ van Kobe is zo’n liedje dat aan mijn ribben bleef plakken.”
Verbinding
“Eigenlijk is de liefde het belangrijkste in het leven, en elkaar vinden en verbinding zoeken”, vertelt Kobe. “Ik vertel dat ook tijdens mijn optredens: ik heb een broer die al dertien jaar kanker heeft. Op het moment dat je dat hoort, doet je dat wel iets. Bij ons was dat het besef: heb ik al eens gezegd hoe graag ik je wel zie? Achteraf heb je dan soms spijt dat je dat te weinig gezegd hebt.”
Zo draagt het kader van Stephanie bij aan de huiselijke sfeer die men probeert te creëren op de dienst. “We proberen een omgeving te creëren die ervoor zorgt dat mensen op de een of andere manier dichterbij kunnen komen. Palliatieve zorg is nabijheid. Soms zeggen ze: je moet professionele afstand bewaren. Ik ben daar niet voor”, vertelt Kobe. “Er was eens een vrouw die naar mij kwam en zei: ‘mijn man gaat sterven, we weten het allebei maar het gaat niet om erover te praten’. Dan zeg ik: we gaan eens samen naar binnen. Ik moest niets zeggen en toch begonnen ze tegen elkaar dankjewel te zeggen. De kinderen zaten erbij en begonnen te wenen en elkaar vast te pakken. Er ontstond daar iets dat belangrijk is. We zijn het meest mens in verbinding tot elkaar. Dat idee heeft Stephanie opgepikt in ons gesprek en er een verhaal over geschreven. Ik ben blij dat het tot iets tastbaars heeft geleid.”
The post Schrijfster Stephanie Calant schenkt kortverhaal aan palliatieve dienst Jan Yperman Ziekenhuis is provided by KW.be.
