“Mocht ik vandaag de kans hebben om euthanasie te krijgen, dan mag het. Ik ben er klaar voor…” Soms heb ik gesprekken voor deze krant waarbij ik in complete stilte huiswaarts rijd. Dries leeft al sinds zijn jeugd met een spierziekte die hem steeds meer beperkt. Toen hij op jonge leeftijd fysieke klachten kreeg, werd hij niet geloofd. Tot hij uiteindelijk het verlossende telefoontje en een diagnose kreeg. Sinds zijn 17de zijn ziekenhuisbezoeken, operaties, medicatie, revalidatiesessies… een constante in zijn leven. In zijn 27 jaar durende strijd heeft hij bijna 600 dagen in het ziekenhuis gelegen en in die 22 jaar met zijn spierziekte heeft hij al 17 zware operaties gehad. In 2026 staat er opnieuw een zware operatie op de agenda, maar Dries heeft beslist: het stopt.
Een besluit waarover Dries spreekt met een rust die tegelijk ontroert en confronteert. Hij heeft vrede met zijn beslissing, ook al beseft hij dat het verdriet voor zijn partner, familie en vrienden onnoemelijk groot is. Hoewel het einde tastbaar is, kijkt hij ook vooruit. Naar een verjaardags- én afscheidsfeest volgend jaar. Een feest met familie en dichtste vrienden waar er ongetwijfeld gelachen en gehuild zal worden. Naar kleine en grote momenten die hij nog wil delen met zijn partner. Én hij maakt werk van een boek waarin hij zijn verhaal wil vertellen, waarbij ik mag helpen om zijn woorden vorm te geven. Euthanasie. Het woord heeft een lading die Dries wil wegnemen. Hij wil tonen dat praten over het levenseinde bij het leven hoort. Hij wil taboes doorbreken. Dat deed hij toen het over het leven met zijn spierziekte ging en nu ook over zijn beslissing om te kiezen voor euthanasie.
The post Euthanasie is provided by KW.be.
