Lien Vansteenbrugge vertelt over haar leven in Tielt.
Konden we ons een beter begin van de lente hebben voorgesteld? Driewerf nee! Bizar, hoe het een of andere hoge luchtdrukgebied op de kaarten van Jacotte of Sabine heel het land, Tielt incluis, een zucht van verlichting doet slaken. Hadden we ook verdiend na die wel heel sombere winter, hoewel weerpatronen doorgaans lak hebben aan wat wij, mensgespuis, verlangen.
De effecten waren meteen overal zichtbaar. In de boekhandel mocht ik uitsluitend opgewekte klanten bedienen, de terrassen stroomden vol, de kusthoreca kon schitterende cijfers presenteren en Facebook werd overspoeld door een golf familiefoto’s tijdens uitstapjes, ijsjes-etende kinderen of lokale groene vergezichten met ontspruitende narcissen.
“Mijn productiviteit schoot instant en pijlsnel de hoogte in”
Ook ik voelde instant het verschil. Mijn productiviteitsniveau schoot pijlsnel omhoog, van ramen lappen tot de hele tuin snoeien, van een glaasje witte wijn te veel tot het terras schrobben. Na twee weken van stoffige renovaties smaakte ik het geluk van een nieuw en jong seizoen met volle teugen.
Mooie liedjes duren helaas niet lang. Zoals beloofd zakten de temperaturen na een week zonovergoten krokusvakantie terug tot normale maartse waarden. Licht rillend de ochtend in, chauffage terug aan, en vanavond spruitjes op het menu. Eén zwaluw maakt de lente niet, een waar spreekwoord. Maar het kan me niet deren, daarmee bouwend op een ander fantastisch gezegde: ‘al wa da we gèt èn, èn we gèt.’
The post Lentescheut is provided by KW.be.
