Henk De Gheldere (58) en Filip Sobry (55) hebben enkele maanden geleden Roeselare definitief verlaten om een nieuw leven te beginnen onder de Spaanse zon. In Cómpeta in Andalusië hebben ze een huis gekocht en ze hadden weinig moeite om zich aan te passen aan de Spaanse levensstijl.
Filip Sobry heeft al een tijdje afscheid genomen van het Brugse reclamebureau d-artagnan waarvan hij als stichtend partner mee aan de wieg stond en ook Henk heeft langzaam maar zeker zijn horeca-activiteiten afgebouwd. Begin september verhuisden de twee definitief naar het zonnige zuiden. “We wonen nu in Cómpeta, een bergdorp met zo’n 4.000 inwoners op een uurtje rijden van Malaga en op zo’n 2.000 km van Roeselare”, begint Filip. “Het dorp is een mix van Spanjaarden en expats onder wie Engelsen, Zweden, Noren en ook enkele Belgen. Maar veel contact met die expats hebben we nog niet gehad. Die mensen wonen meestal in de bergen en komen enkel naar het dorp om boodschappen te doen. Wij wonen in het dorp zelf, temidden van de lokale bevolking. De lokale bevolking en de expats leven wel goed samen en men organiseert ook vaak iets voor de buitenlanders. Zo is er in september El Sabor a Cómpeta, een jaarlijks event waar 36 verschillende nationaliteiten die hier wonen een typisch gerecht presenteren. Een lekkere kennismaking …”
Geen massatoerisme
“Het was de bedoeling dat we hier eerst een jaartje een huis zouden huren maar na enkele weken wisten we het al: dit is een rustige, fijne plek waar toch genoeg te beleven valt”, lacht Henk. “We zitten hier dicht bij de zee maar net ver genoeg om het massatoerisme te ontwijken. We wonen tussen Granada en Málaga en ook vlakbij een natuurgebied waar het heerlijk wandelen is. En in het dorp zijn er ook genoeg leuke horecazaken waar we graag iets eten of drinken. We waren dan ook zeer content dat we in het dorp een authentiek huis met drie verdiepingen konden kopen met op de bovenste verdieping een dakterras. Het huis is tegen de rotsen gebouwd en vanop ons dakterras zien we de zee en kijken we uit over het dorp.”
We hebben België zonder toeters en bellen verlaten”
Blijven werken
“We zullen nog niet met pensioen gaan, daarvoor zijn we nog te jong”, bedenkt Filip. “Ik blijf actief als zelfstandig copywriter en we kijken rustig uit wat hier mogelijk is en wat we graag zouden doen. Het wordt bijna zeker geen horeca meer. Na 40 jaar heeft Henk het een beetje gehad met die wereld.”
“De mentaliteit is enorm veranderd”, neemt Henk over. “En ik denk dat jonge mensen dat beter kunnen kaderen. Ja, iemand zoals Niels in Bar Giraf, hij doet dat uitstekend. Ik kon het niet blijven doen, ik was op en maakte me nerveus in zaken waarin ik dat vroeger niet deed. Vooral de laatste vijf jaar waren zwaar, de boog was veel te veel gespannen. Het was het ideale moment om uit te kijken naar een volgend hoofdstuk.”
“We zijn naar Andalusië verhuisd voor de mentaliteit van de mensen. Ze leven dag na dag en zien wel wat het leven brengt. Ze haasten zich niet en niets moet. Dat is een heel andere mindset dan de Belgische: bij ons ‘moet’ alles en kan het niet ‘snel’ genoeg gaan. Men springt ‘snel’ in de wagen of op de fiets om ‘vlug’ naar de bakker te rijden en dan is het hopen dat men daar ‘rap’ bediend is want dan ‘moet’ men nog naar de supermarkt om vlees. Hier gaan we naar de bakker en luisteren we naar het ‘getetter’ van de mensen voor ons en dat stoort ons niet. We ondergaan hier de tijd en het leven en we vinden dat fijn.”
Tweede adem
“De vreugde van het ondernemen is gewijzigd en de sociale media spelen daar natuurlijk een grote rol in”, zegt Filip. “Als commerçant moet je daarin meegaan en hopen dat je positieve commentaren en reviews krijgt. Wij hadden een tweede adem nodig en hebben die hier gevonden, nu we meer off-line zijn.”
“We hebben België izonder toeters en bellen verlaten. Er is geen groot afscheidsfeest gekomen: Henk zag dat echt niet zitten. Alle praktische zaken waren begin september afgerond en we zijn dan ook vertrokken wanneer dat kon. De lokroep van een nieuw leven was te groot.”
“Wat ik onthoud van het leven?”, vraagt Henk zich af. “Reis je droom achterna en wacht daar niet te lang mee. Het leven is echt te kort om veel uit te stellen. Lukt je plan, zo veel te beter. Lukt je plan niet, dan is dat jammer maar dan ben je onderweg zeker interessante mensen of zaken tegengekomen die een verrijking zijn voor jou. Wij omarmen nu volledig de Spaanse mentaliteit: leef vandaag, geniet van ieder moment én besef dat. Wij staan stil bij ieder gelukkig moment.”
“Er is hier gewoon meer levensvreugde”, besluit Filip terwijl hij geniet van een deugddoende winterzon op zijn gezicht. “Er is meer vriendelijkheid, de mensen zeggen hier welgemeend goedendag op straat en maken snel een praatje. Er is minder achterdocht en zuurheid. In de jaren 70 van de vorige eeuw zetten de mensen bij ons een stoel op straat en babbelden met de buren. Dat is hier in Cómpeta nog zo en het mooie weer krijg je er zomaar bij.”
Een doodgewone dag
“Op een normale dag staan we om half acht op”, overloopt Filip. “Een van ons twee gaat naar de bakker en stopt misschien onderweg eens om een koffie te drinken. Na het ontbijt bedenken we hoe onze dag zal verlopen. Bijvoorbeeld door een muur van ons terras een nieuwe witte verflaag te geven. Slechts één muur, ja, de andere muren zijn dan voor morgen of overmorgen.” (lacht)
“Daarna maken we een wandelingetje door het dorp met onze kat Pedro. Die is hier al goed bekend bij de dorpsbewoners. Of we maken een grotere wandeling in het vlakbij gelegen natuurgebied. En dan bespreken we de plannen voor onze toekomst in Cómpeta. Wat het wordt, weten we dus nog niet maar het zal zeker een project zijn met volledige vrijheid, een project dat niet gebonden is aan structuren of procedures.”
The post Henk (58) en Filip (55) ruilden Roeselare voor Spanje: “De mensen zeggen hier nog welgemeend goedendag op straat” is provided by KW.be.
